Seter irlandzki mahoniowy

max3

WZORZEC SETERA IRLANDZKIEGO (MAHONIOWEGO)Klasyfikacja FCI: Grupa VII – Wyżeł, numer 120.
Wygląd ogólny: Rasowy, o szlachetnej, sportowej sylwetce i przyjaznym wyrazie. Proporcjonalnie i harmonijnie zbudowany.ZACHOWANIE I TEMPERAMENT:Żywy, inteligentny, energiczny, przywiązany i lojalny.Głowa:Długa, sucha i nie za szeroka miedzy uszami. Kufa i czaszka jednakowej długości, o równoległych krawędziach.
Mózgoczaszka:Owalnie sklepiona miedzy uszami, pojemna, z dobrze zaznaczonym guzem potylicznym i wzniesionymi łukami brwiowymi.
Nos:Koloru ciemnomachoniowego, ciemno orzechowego lub czarnego, o szerokich nozdrzach.
Kufa: Umiarkowanie głęboka, dość tępo zakończona. Od stopu do czubka nosa długa, wargi niezbyt obwisłe.
Szczęki: Prawie jednakowej długości.
Uzębienie: Zgryz nożycowy.
Oczy: Ciemnoorzechowe lub ciemnobrązowe, nie powinny być zbyt duże.
Uszy: Średniej wielkości, delikatnej budowy, osadzone nisko i daleko ku tyłowi, zwisające wdzięczna fałda ściśle przy policzkach.
Szyja: Umiarkowanie długa, dobrze umięśniona, ale nie za gruba; łagodnie wygięta, bez śladu obwisłego podgardla.
Tułów: Proporcjonalny do wielkości ciała.
Klatka piersiowa: Głęboka, z przodu raczej wąska. Zebra dobrze wysklepione, zapewniające dużo przestrzeni dla płuc.
Lędźwie: Muskularne, lekko wysklepione.
Ogon: Umiarkowanej długości, proporcjonalny do tułowia, osadzony raczej nisko, mocny u nasady i zwężający się ku końcowi. Powinien być noszony na poziomie grzbietu lub nieco poniżej.
Kończyny
Kończyny przednie: Łopatki: długie i ustawione skośnie ku tyłowi, kłąb wyraźny. Łokcie: nisko osadzone, o swobodnych ruchach, nie powinny być wciśnięte ani odstające.
Przedramiona: proste, ścięgniste, o mocnej kości.
Kończyny tylne: Tył szeroki i mocny. Kończyny powinny być długie i umięśnione od biodra do stawu skokowego, zaś od stawu skokowego do stopy krótkie i mocne.
Stawy kolanowe: Dobrze kontowane.
Stawy skokowe: Ustawione prosto, niezwrócone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Stopy: Małe, bardzo zwarte. Palce mocne, dobrze wysklepione, ściśle do siebie przylegające.
Ruch: swobodny, płynny, posuwisty; głowa noszona wysoko. Kończyny przednie o dalekim wykroku, ale prowadzone nisko. Kończyny tylne prowadzone płynnie, z dużą siłą odbicia. Niedopuszczalne krzyżowanie i przeplatanie kończyn.
Szata (Włos): Na głowie, przedniej stronie kończyn i na końcach uszu krótki i delikatny. Na pozostałych częściach ciała umiarkowanej długości, przylegający i możliwie nie kędzierzawy ani falisty. Frędzle na górnej części uszu długie i jedwabiste; na tylnej stronie nóg długie i delikatne. Obfite owłosienie na brzuchu tworzy frędzle rozciągające się na przedpiersie i szyje. Stopy dobrze owłosione miedzy palcami. Ogon ozdobiony piórem z dość długiego włosa, skracającego się stopniowo ku końcowi.
Pióro i frędzle powinny być proste i przylegające.
Umaszczenie: Soczysto kasztanowe, bez śladu czerni. Białe znaczenia na piersi, gardle i palcach, jak również mała gwiazdka na czole lub wąska strzałka na kufie lub czole nie powodują dyskwalifikacji.Wzrost i waga (wysokość w kłębie, waga):
Psy: 58 cm – 67 cm; 28 kg – 32 kg
Suki: 55 cm – 62 cm; 26 kg – 30 kg
WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego standardu powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia odchylenia. UWAGA: Samce musza mięć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone całkowicie w worku mosznowym.

RYS HISTORYCZNY:


max

Jak w przypadku większości ras irlandzkich, niewiele wiemy o pochodzeniu setera. Wiadomo tylko, że pies istniał już w XVIIIw. i był używany przez irlandzką szlachtę do tropienia zwierzyny. W Irlandii hodowano setery o umaszczeniu albo łaciatym, w łaty koloru od czerwono-rudego do ciemnomahoniowego na białym tle, albo o maści wymienionych kolorów z białym znakowaniem na głowie, piersiach i palcach. Rzadziej spotykało się psy o jednolitej czerwono-rudej lub mahoniowej maści. Do połowy XIX wieku przeważały psy łaciate lub z białym znakowaniem, pod koniec zaś tego stulecia zaniechano hodowli psów o takim umaszczeniu. W opracowanym w 1885r. wzorcu setera irlandzkiego uznano maść wyłącznie jednolitą, dopuszczając jedynie niewielkie białe znakowanie. Pierwotny typ setera irlandzkiego odznaczał się dużym wzrostem i mocną budową, wytrzymałością i doskonałym "wiatrem". Jego ujemnymi cechami były: nieładny kształt głowy oraz dość krnąbrne usposobienie, utrudniające układanie psa. Obecnie hodowany typ tego setera jest średniego wzrostu. Seter irlandzki, mahoniowy stanowi perłę w kynologii Irlandii.

Charakter

Psy tej rasy są żywe i wesołe, mają mnóstwo wdzięku. Nie są agresywne, bardzo przywiązują się do człowieka. Są towarzyskie, nadają się do zabaw z dziećmi, uwielbiają długie spacery. Są to psy bardzo bystre i inteligentne, można je wiele nauczyć i, co ważne, mają dobra pamięć i długo pamiętają wyuczone sztuczki. Wadami charakteru bywają duża nerwowość, humorzastość i upór. Ich silny instynkt łowiecki i wrodzona niezależność mogą być czasami przeszkodą w ułożeniu. Jednak gdy uda się je dobrze wychować, staną się nieocenionymi towarzyszami i kompanami.

Pielęgnacja-seter

Pokazane poniżej przybory to jedynie przykład wersji minimum. Jeśli nie masz doświadczenia nie max2kupuj od razu całego asortymentu 

trymerów i grzebieni. Poradź się, sprawdź w sklepie na własnym psie czy np. dany trymer jest skuteczny (w dobrym sklepie bez problemów). Nie wiesz ile czasu zajmie wstępne trymowanie i strzyżenie - na początek przyjmij, że zaczynasz około 10 dni przed wystawą. Jeśli zajmiesz się psem odpowiednio wcześniej będziesz mieć czas na zobaczenie jakie błędy popełniasz. Na błyszczącym, czarnym futrze gordona takie fryzjerskie "wpadki" są dobrze widoczne. Przez ten okres włos trochę odrośnie, wyrównają się niedoskonałości i tuż przed wystawą zrobisz ewentualne poprawki. Możesz używać maszynki do golenia ale "ludzkie" nie sprawdzają się w przypadku psiego włosa wcale albo niezbyt skutecznie. Używanie maszynki oszczędza czas jednak wymaga wprawy i doświadczenia. Jeśli pies cierpliwie znosi takie zabiegi można śmiało polecić. U gordona włos np. na uchu cięty maszynką odrasta nie zmieniając odcienia (co zdarza się u innych ras). Maszynki nie ma wśród pokazanych przyborów, bo jej nie posiadam, ale jeśli chcesz spróbuj zamiast degażówkami za jej pomocą "zrobić" ucho i podgardle. Wszelkie manipulacje przy psie ostrymi narzędziami czy maszynką trzeba wykonywać bardzo ostrożnie i z wyczuciem, poproś kogoś o asekurację czy przytrzymanie psa. Zbyt krótko albo źle obcięty włos odrośnie ale zaufanie do Ciebie będzie się goić dłużej niż przycięta skóra. Jeżdżąc na wystawy przyglądaj się jak wygladają inne psy. Może spotkasz życzliwych posiadaczy seterów (i to nie tylko gordonów), a są tacy, którzy doradzą albo wręcz poprawią wygląd Twojego psa. Zapytaj hodowcę swojego pupila, może zna osoby, które pomogą Ci w danej chwili. Podpatruj, pytaj i ucz się. Z czasem nauczysz się wiele i sam będziesz pytany o rady ale korzystaj z doświadczeń innych.Jeżeli po przeczytaniu poniższych wskazówek będziesz mieć uwagi lub odmienne zdanie - to dobrze. Nasze psy są różne ale może czegoś się od Ciebie nauczę :) Nigdy jednak nie namówisz mnie abym ogoliła na krótko uszy moich gordonów (tak jak u irlandów) albo obcięła im szczotki na tylnych łapach ;)