Działka moje hobby

Ciemierniki kwiaty zimy

 Znaleziony obraz

Ciemierniki - byliny kwitnące już zimą. 

Ciemierniki  są roślinami długowiecznymi, rosną wprawdzie powoli, ale z czasem rozrastają się w okazałe kępy z wieloma pędami kwiatostanowymi. Większość gatunków ciemierników ma zimozielone ulistnienie.

  • Ciemiernik ogrodowy (Helleborus × hybridus) to najefektowniejszy gatunek, ma wiele ciekawych odmian o dużych kwiatach barwy białej, różowej, purpurowej, ciemnobordowej, także nakrapianych (‘White Spotted Lady’, ‘Ashwood Garden Hybrids’) bądź podwójnych (‘Double Vision’). Są też odmiany o jasnożółtych kwiatach (‘Yellow Lady’). Ciemierniki ogrodowe osiągają 50–70 cm wysokości. Są bardzo popularne w Europie Zachodniej. W Polsce mogą przemarzać w surowe zimy.

Ciemierniki: uprawa i zastosowanie w ogrodzie

Ciemierniki należy uprawiać na glebie gliniastej, wzbogaconej w wapń i próchnicę (z dodatkiem kompostu lub dobrze rozłożonego obornika). Wymagają przepuszczalnego i dostatecznie wilgotnego podłoża. Letnia susza i wysokie temperatury wpływają niekorzystnie na kwitnienie ciemierników, dlatego w tym okresie trzeba je systematycznie podlewać. Roślin nie należy zbyt często przesadzać, ponieważ źle reagują na uszkodzenia korzeni. Najlepiej rosną w osłoniętym, ciepłym, półcienistym miejscu. Zimą wymagają ochrony przed słońcem i wysuszającym wiatrem.
Można je sadzić w sąsiedztwie krzewów i drzew liściastych, w grupach naturalistycznych lub na ocienionej rabacie. Dobrze komponują się z rannikami, zawilcami i przylaszczkami, a także kwitnącymi na przedwiośniu krzewami: oczarami, wawrzynkiem wilczełyko. Kwiaty ciemierników nadają się do cięcia – odznaczają się dość dużą trwałością w wazonie. Sprzedawane zimą w doniczkach ciemierniki białe wykorzystuje się do dekoracji wnętrz, można je też posadzić w skrzynce balkonowej lub donicy ustawionej przed domem.

Podobny obraz

Rdza gruszy - zwalczanie, opryski, zapobieganie

 

Rdza gruszy jest chorobą coraz częściej atakującą grusze. Uszkadza głównie liście grusz ale może też porażać owoce. W przypadku corocznego pojawiania się rdzy gruszy w naszym ogrodzie należy podjąć działania mające na celuzwalczanie rdzy gruszy. Zobacz jak wygląda zapobieganie tej chorobie oraz jakie opryski przeciwko rdzy gruszy należy wykonać, aby zminimalizować straty powodowane przez tę chorobę gruszy.

Rdza gruszy

Rdza gruszy - objawy

Pierwsze objawy świadczące o porażeniu gruszy przez rdzę pojawiają się wiosną na młodych liściach gruszy. Od maja można zaobserwować małe, pomarańczowożółte plamy na górnej części liści gruszy. Z biegiem czasu powierzchnia plam powiększa się i przybierają one postać jaskrawo pomarańczowych narośli. W tych miejscach liście grubieją i sztywnieją. Narośle są w środku gąbczaste. W lecie na dolnej części liści formują się stożkowate, żółte skupienia zarodników. Porażone liście przedwcześnie opadają z drzew.

Objawy rdzy gruszy występują, choć znacznie rzadziej, także na owocach, ogonkach liściowych i pędach. Mają one postać pomarańczowych, wzniesionych i twardych plam. Porażone owoce najczęściej opadają na ziemię, a te, które 

zostaną na drzewie, nie nadają się do spożycia.

Grusza KonferencjaGrusza Konferencja - uprawa, sadzenie, cięcie, choroby
Grusza Konferencja jest wcześnie owocującą odmianą gruszy, obficie plonującą oraz mało podatną na choroby. W związku z bardzo smacznymi, wydłużonymi owocami jest niezwykle popularna. Zobacz jak wygląda uprawa gruszy Konferencji na działce, jak przeprowadzić sadzenie młodych grusz i jak wykonać coroczne ich cięcie. Oto sprawdzone sposoby na zdrowe gruszki z własnego ogrodu! Więcej...

Rdza gruszy - zapobieganie

Zapobieganie rdzy gruszy to przede wszystkim unikanie sadzenia w pobliżu grusz jałowca sabińskiego, który jest żywicielem pośrednim patogenu powodującego tę chorobę. Niestety na terenie ogrodów działkowych jest to 

ciężkie do wykonania, ze względu na coraz większą popularność nasadzeń z roślin ozdobnych. Zarodniki grzyba, przenoszone z jałowców dzięki podmuchom wiatru, potrafią przedostawać się na odległość kilkuset metrów, a nawet kilku kilometrów. Wyeliminowanie jałowców z tak dużego obszaru działek jest praktycznie niemożliwe.

 

Dlatego rdza gruszy rozwija się głównie właśnie w uprawach amatorskich na terenie ogrodów działkowych i przydomowych. Jeżeli chcemy bezproblemowo uprawiać grusze warto zatem usunąć jałowce z naszego własnego ogrodu oraz poprosić sąsiadów aby i oni również unikali uprawy jałowców. To na pewno zmniejszy ryzyko wystąpienia rdzy gruszy, choć całkowicie go nie wyeliminuje.

Uwaga! Do sadzenia w ogrodzie wybieraj odmiany gruszy odporne lub mało wrażliwe na rdzę gruszy. Do grusz rzadko porażanych przez rdzę można zaliczyć odmiany: Paryżanka, Bera Hardy, Lukasówka. Należy natomiast unikać uprawy odmian najbardziej wrażliwych na tę chorobę. Do bardzo lubianych i często sadzonych odmian gruszy podatnych na rdzę należą: Bonkreta Williamsa i niestety również Faworytka (Klapsa).

Rdza gruszy - opryski, zwalczanie

W sadach, w których prowadzona jest ochrona chemiczna przeciwko parchowi gruszy, dodatkowe opryski przeciwko rdzy gruszy nie są konieczne. Jeżeli jednak nie wykonujemy oprysków przeciwko parchowi, a na gruszach pojawia się rdza, wskazane będzie chemiczne zwalczanie rdzy gruszy.

Opryski przeciwko rdzy gruszy prowadzi się od fazy różowego pąka do zakończenia kwitnienia (maksymalnie do 30 dni po opadnięciu płatków kwiatowych). Należy je wykonywać w odstępach co 10 -14 dni. Najbardziej skutecznym przeciwko rdzy gruszy i polecanym do upraw amatorskich jest preparat Score 250 EC. Trzeba jednak pamiętać, że jest on skuteczny dopiero w temperaturze powyżej 12°C i nie powinien być stosowany częściej niż dwa razy w sezonie, ze względu na możliwość uodparniania się na ten preparat grzyba powodującego parcha gruszy. Dlatego do oprysków należy stosować przemiennie różne preparaty ochronne, m. in. Miedzian 50 WP, Kaptan 50 WP, Topsin M 500 SC, Zato 50 WG.

Choroby liści gruszy - objawy, zdjęcia, zwalczanie

 

W gruszowych sadach corocznie obserwowane są rozmaite choroby i szkodniki atakujące liście gruszy. Tego rodzaju patogeny są niebezpieczne ze względu na częste przenoszenie się z liści na owoce czy inne części gruszy. Choroby liści gruszy mają także negatywny wpływ na wygląd całej rośliny i znacznie ją osłabiają. Dowiedz się jak prawidłowo rozpoznawać choroby liści gruszy, jak skutecznie je zwalczać i kiedy wykonywać opryski.

choroby liści gruszy - parch gruszy
Choroby liści gruszy. Ciemne plamy na liściach
mogą świadczyć, iż roślinę zaatakował parch gruszy.

Parch gruszy

Parch gruszy wywoływany jest przez grzyby. Objawy parcha gruszy występują na liściach, owocach i pędach i jest to najczęściej spotykana choroba liści gruszy. Na liściach gruszy, na ich spodniej stronie, wzdłuż nerwu głównego pojawiają się oliwkowobrunatne plamy, które z czasem ciemnieją, aż staną się czarne. Liście zamierają i przedwcześnie opadają. Plamy występują też na zawiązkach owoców, z czasem stają się one suche i korkowate. Strupy pojawiają się też na wierzchołkowych fragmentach pędów.

 

Źródłem choroby jest grzybnia zimująca na liściach gruszy i porażonych pędach. Zwalczanie parcha gruszy to przede wszystkim usuwanie porażonych liści i owoców. Usunięte liście trzeba spalić lub głęboko zakopać, nie nadają się na kompost.

Opryski na parcha gruszy rozpoczyna się w fazie ukazywania się zielonych stożków liści i powtarza co 10-14 dni. Można też stosować fungicydy, takie same jakimi zwalczany jest parch jabłoni. W początkowym okresie stosuje się fungicydy powierzchniowe miedziowe (np. Miedzian 50 WP, Miedzian Extra 350 SC) oraz zawierające kaptan (Kaptan Zawiesionowy 50 WP, Captan 50 WP, Merpan 80 WG). W miarę możliwości w uprawach amatorskich należy się ograniczyć do miedzianu (preparat dopuszczony do upraw ekologicznych). Jeżeli jest to konieczne, od fazy białego pąka stosuje się opryski środkami wgłębnymi i układowymi, takimi jak np. Dithane NeoTec 75 WGSyllit 65 WP, Zato 50 WG,Score 250 EC.

Grusza KonferencjaGrusza Konferencja - uprawa, sadzenie, cięcie, choroby
Grusza Konferencja jest wcześnie owocującą odmianą gruszy, obficie plonującą oraz mało podatną na choroby. W związku z bardzo smacznymi, wydłużonymi owocami jest niezwykle popularna. Zobacz jak wygląda uprawa gruszy Konferencji na działce, jak przeprowadzić sadzenie młodych grusz i jak wykonać coroczne ich cięcie. Oto sprawdzone sposoby na zdrowe gruszki z własnego ogrodu! Więcej...

Biała plamistość liści gruszy

Biała plamistość liści gruszy jest to choroba grzybowa, która poraża jedynie liście gruszy. Grzyb powoduje powstanie na liściach okrągłych lub nieregularnych plam o średnicy 3-5 mm i jasnobrunatnym zabarwieniu. W miarę rozwoju choroby, plamy zwiększają się, co powoduje przedwczesne opadanie liści z drzewa. Patogen zimuje na opadłych, porażonych liściach.

Zwalczanie białej plamistości liści gruszy polega, podobnie jak w przypadku parcha, na usuwaniu porażonych liści. Również fungicydy przeciwko parchowi gruszy skutecznie przeciwdziałają białej plamistości liści gruszy. Odmianami szczególnie wrażliwymi na białą plamistość liści gruszy są Lukasówka i Faworytka. Unikajmy sadzenia tych odmian, jeżeli w naszym ogrodzie już wcześniej występowała biała plamistość liści gruszy.

rdza gruszy
Choroby liści gruszy. Rdza gruszy objawia się pomarańczowymi plamami.
Od spodu plam pojawiają się stożkowate skupiska zarodników grzyba.

Rdza gruszy

Rdza gruszy jest jedną z najbardziej charakterystycznych i łatwych do rozpoznania chorób liści gruszy. Grusza na rdzę jest szczególnie narażona wtedy, gdy rośnie w pobliżu jałowca sabińskiego, gdyż gatunek ten jest żywicielem pośrednim grzyba wywołującego rdzę gruszy. Objawami obserwowanymi od wiosny na liściach gruszy są jaskrawoczerwone plamy. Liście w tych miejscach grubieją i sztywnieją. Latem na dolnej stronie liści pojawiają się również żółte, stożkowate i wzniesione skupienia zarodników o średnicy ok. 1 cm i wysokości 3-4 mm.

Zwalczanie rdzy gruszy to przede wszystkim usuwanie z drzew porażonych liści oraz wycinanie rosnących w pobliżu jałowców. Opryski na rdzę gruszy wykonuje się tymi środkami co przeciw parchowi.

Jeżeli objawy zniszczeń, jakie zaobserwowaliśmy na naszych drzewach nie wskazują na powyżej opisane choroby liści gruszy, warto sprawdzić czy przyczyną uszkodzeń nie są szkodniki liści gruszy

Sadzenie lipiec 2015

Brzoskwinia ‘Redhaven’pochodzi z USA. Owoce tej odmiany brzoskwini uważane są za jedne z najsmaczniejszych brzoskwiń. Odmiana ta uprawiana jest w Polsce od ponad 20 lat, a jej popularność nie słabnie. Polecana jest do sadów towarowych oraz do uprawy w ogrodach przydomowych.
Brzoskwinia ‘Redhaven’ to drzewo o silnym wzroście, tworzące kulistą i gęstą koronę, dlatego wymaga regularnego prześwietlania.Brzoskwinia ‘Redhaven’ jest samopylna – nie potrzebuje zapylacza. Owocuje obficie i corocznie. Owoce tej odmiany brzoskwini dojrzewają nierównomiernie, zwykle osiągając dojrzałość zbiorczą pod koniec sierpnia. Zbiór trzeba przeprowadzać kilkukrotnie. Owoce są duże (100 –160 g), kuliste, o bardzo smacznym, żółtopomarańczowym, dobrze odchodzącym od pestki miąższu. Skórka jest złocista, pokryta jaskrawoczerwonym rumieńcem. Owoce są doskonałe do bezpośredniego spożycia oraz na przetwory.
Brzoskwinia ‘Redhaven’ nie jest w pełni mrozoodporna (drzewo może przemarzać w mroźne zimy) i jest wrażliwa na wiosenne przymrozki (mogą być uszkadzane kwiaty), dlatego powinno się ją uprawiać tylko w cieplejszych rejonach kraju (w zachodniej Polsce). Na szczęście drzewo szybko regeneruje się po uszkodzeniach mrozowych. Stanowisko dla tej odmiany brzoskwini powinno być słoneczne, ciepłe, osłonięte od wiatru, a gleba żyzna, próchniczna, piaszczysto-gliniasta o obojętnym pH. Odmiana jest bardzo podatna na pospolitą chorobę brzoskwini – kędzierzawość liści.

Morela Early Orange

Morele pochodzą ze strefy klimatu kontynentalnego Azji, a za ich ojczyznę uważane są Chiny, gdzie naturalnie porastają wyżyny tereny górskie do wysokości nawet trzech tysięcy metrów nad poziomem morza. Historia uprawy moreli sięga kilku tysięcy lat. Do Europy zostały sprowadzone przez Arabów i już w pierwszym wieku naszej ery. Owoce moreli są smaczne i delikatne. Drzewka bardzo wcześnie rozpoczynają okres wegetacyjny. W sprzyjających warunkach zakwitają nawet w pierwszych dniach kwietnia. Spośród kilku dostępnych na rynku odmian, za jedną z najlepszych i godnych polecenia, uznawana jest ‘Early Orange’. 
Prunus armeniaca ‘Early Orange’ jest odmianą deserową oraz przetwórczą, o wczesnej porze dojrzewania i wysokiej plenności. Charakteryzuje się silnym wzrostem, tworzy stożkowate, dosyć wąskie korony. Liście są duże, okrągłe z trójkątnym wierzchołkiem, ciemnozielone i pojawiają się dopiero po kwitnieniu. Mimo że, drzewa oraz pąki kwiatowe są odporne na wiosenne przymrozki, to jednak wystąpienie ujemnych temperatur w trakcie wczesnego kwitnienia może powodować przemarznięcie kwiatów. Dotyczy to niestety wszystkich odmian uprawianych w Polsce. ‘Early Orange’ kwitnie bardzo obficie, kwiaty mają barwę białą, są duże, ze słupkiem dłuższym od pręcików. Kwiaty wytwarzają nektar, który zwabia owady zapylające. Drzewka mają tendencję do nadmiernego zawiązywania owoców, dlatego zaleca się przerzedzać zawiązki. Dojrzewanie owoców rozpoczyna się pod koniec lipca i jest nierównomierne. Owoce są kulisto-owalne, o średniej masie 30-45 g. Słabo omszona skórka ma barwę żółto-pomarańczową z rozmytym, czerwonym rumieńcem. Rumieniec pokrywa od 20 do 50% powierzchni owocu. Miąższ owoców jest ciemnopomarańczowy, zwięzły, średnio soczysty i dobrze odchodzi od pestki. Owoce są smaczne, aromatyczne, lekko kwaskowate i słodkie, bogate w witaminę C i żelazo. 
Drzewa moreli wytrzymują bez uszkodzeń spadki temperatury zimą do –30°C. jednak ich pąki kwiatowe są znacznie wrażliwsze. Dlatego morele należy sadzić w najcieplejszych rejonach w Polsce, w miejscach, gdzie prawdopodobieństwo występowania przymrozków w okresie kwitnienia drzew jest najmniejsze. Stanowisko w ogrodzie powinno być zaciszne, osłonięte od wiatru, nasłonecznione. Morele mają niewielkie wymagania glebowe. Najlepiej rosną na glebach przepuszczalnych i ciepłych. Jako podkładki dla moreli powszechnie wykorzystywane są siewki ałyczy, która jest dobrze przystosowana do naszych warunków klimatycznych i glebowych. Ważnym zabiegiem w uprawie moreli jest cięcie drzewek. Po posadzeniu należy skrócić przewodnik do wysokości około 1 metra i pozostawić 3-5 pędów bocznych, o szerokim kącie rozwidlenia. Gdy pod koniec mają wyrosną nowe pędy, należy pozostawić pierwszy przyrost od góry (będący przedłużeniem przewodnika), a 2-3 leżące niżej usunąć, gdyż wyrastają pod ostrym kątem. W drugim i trzecim roku powtarzamy zabiegi formujące, które mają na celu uzyskanie pionowego przewodnika i poziomych lub skośnych rozgałęzień. W 6–7 roku po posadzeniu warto przeprowadzić cięcie odnawiające — najlepiej latem, po zbiorach. Wiosną należy usuwać tylko suche i chore pędy. Ponieważ morele łatwo zapadają na choroby kory i drewna (nasz klimat jest dla nich zbyt wilgotny) wszystkie większe rany po cięciu należy zabezpieczyć odpowiednimi preparatami do leczenia ran. W przypadku wystąpienia chorób lub szkodników należy przeprowadzić zabiegi zgodnie z aktualnym programem ochrony roślin sadowniczych. 

Fot. 6. Owoce odmiany ‘Early Orange’

Letnie cięcie drzew owocowych - jabłoni, gruszy, śliwy

 

Letnie cięcie drzew owocowych jest bardzo ważnym zabiegiem u drzew, u których po cięciu zimowo-wiosennym wyrosło dużo silnych, pionowych pędów, zwanych "wilkami". Szczególnie ważne jest letnie cięcie jabłoni, u których wyrastające wilki mogą nadmiernie zagęszczać koronę i utrudnić dojrzewanie jabłek. Często prowadzi się również letnie cięcie gruszy oraz letnie cięcie śliwy, gdyż u tych drzew problem wyrastania "wilków" również występuje. Zobacz jaki jest najlepszy termin letniego cięcia drzew owocowych oraz jak najlepiej wykonać ten zabieg. Jak rozpoznać "wilki" i które pędy drzew owocowych wycinać latem?

Letnie cięcie jabłoni

Letnie cięcie jabłoni jest zazwyczaj następstwem cięcia zimowego, gdyż silne prześwietlenie korony drzewa pod koniec zimy lub na przedwiośniu skutkuje wyrastaniem dużej liczby tzw. "wilków", czyli cienkich pędów rosnących pionowo ku górze. Pędy te zbytnio zagęszczają koronę drzewa i ograniczają dostęp światła do dojrzewających owoców. Dlatego prawidłowo wykonane letnie cięcie jabłoni wpływa na poprawę dojrzewania owoców.

Które pędy jabłoni wycinać podczas letniego cięcia?

 

Podczas letniego cięcia jabłoni wycina się pędy wyrastające pionowo do góry, których długość wynosi co najmniej 40 cm. Pędy krótsze oraz rosnące łukowato, pod skosem lub poziomo, trzeba zostawić, gdyż mogą one zawiązywać pąki kwiatowe i owocować. Druga zasada mówi o tym, iż takie "wilki" usuwa się przede wszystkim w środku i na szczycie korony drzewa. Więcej tolerancji wykazuje się natomiast wobec pędów rosnących na obwodzie korony, szczególnie tych rosnących na zewnątrz.

Kiedy wykonać letnie cięcie jabłoni?

W czerwcu nowo powstające, młode "wilki" można wyrywać, zaś w lipcu i sierpniu wycina je się tuż przy konarze. Bardzo ważne jest aby odpowiednio dobrać termin letniego cięcia jabłoni w zależności od terminu dojrzewania owoców danej odmiany. Jeżeli wykonamy je zbyt wcześnie, wyrosną nowe wilki, a owoce będą drobne, zaś gdy się spóźnimy - jabłka nie zdążą nabrać charakterystycznego rumieńca.

Dlatego termin letniego cięcia drzew owocowych jabłoni wypada na 3-4 tygodnie przed terminem zbioru owoców. Uogólniając, u wczesnych odmian jabłek, zbieranych na początku sierpnia, cięcie letnie należy wykonać z początkiem lipca, zaś odmiany zimowe można ciąć aż przez 6 tygodni - od połowy lipca do końca sierpnia. Tabela poniżej podaje najlepsze terminy letniego cięciawybranych odmian jabłoni.

Cięcie jabłoni

 

Jabłonie są najpowszechniej uprawianymi drzewami owocowymi w naszym kraju. Ich owoce mają szereg zastosowań, a drzewa jabłoni najlepiej radzą sobie w naszym klimacie spośród wszystkich drzew owocowych. Jednym z najważniejszych zabiegów pielęgnacyjnych, gwarantującym obfity plon jabłek, jest cięcie jabłoni. Oto jak prawidłowo wykonać cięcie jabłoni i jakie są właściwe terminy wykonania tego zabiegu. Prawidłowe cięcie jabłoni oraz właściwe uformowanie korony drzewka sprawią, że zbieranie jabłek oraz dalsza pielęgnacja drzew będą znacznie łatwiejsze.

Czy cięcie jabłoni jest konieczne?

Jabłoń potrafi rosnąć i owocować bez cięcia. Z czasem jednak niecięte drzewo nadmiernie się rozrośnie, a gałęzie w jego koronie zbytnio się zagęszczą. Utrudnia to pielęgnację rośliny i zbiór jabłek. Owoce stają się drobne, słabo dojrzewają, a drzewo łatwo zapada na infekcje chorobowe. Po latach zaniedbań uratowanie takiej jabłoni stanie się bardzo trudne.

Dlatego jabłonie należy ciąć regularnie już od momentu posadzenia w ogrodzie. Właściwie wykonywane cięcie jabłoni umożliwi odpowiednie uformowanie korony drzewa, ułatwiające jego pielęgnację, oraz zapewni duże i obfite plony soczystych, dobrze dojrzałych jabłek. Cięcie jabłoni prowadzone nieprawidłowo lub całkowite zaniechane - brak wyraźnego przewodnika,korony drzew nieregularne i wybujałe, nadmiernie zagęszczone z wieloma ktrótkopędami wyrastającymi pionowo ku górze.

Ważne! Zanim rozpoczniemy cięcie drzew jabłoni, warto wiedzieć, że najlepiej jabłoń owocuje na dwu-, trzy- i czteroletnich pędach. Dlatego należy usuwać pędy jednoroczne, a także umiejętnie zastępować starsze niż czteroletnie pędy nowymi.

Cięcie jabłoni - terminy

Terminy cięcia jabłoni są bardzo ważne, ponieważ sposób cięcia jabłoni należy dostosować do terminu wykonywania zabiegu. Drzewo przycięte w nieodpowiednim terminie może zacząć chorować lub przemarznąć, a cięcie przyniesie efekt odwrotny od zamierzonego. Inaczej też tie się drzewa młode w okresie formowania ich korony, a inaczej drzewa z koroną już w pełni wykształconą.

 

Cięcie jabłoni po posadzeniu

Pierwsze cięcie jabłoni, jakie przyjdzie nam przeprowadzić, to przycięcie nowo posadzonego drzewka. Sadzenie drzew owocowych przeprowadza się wiosną lub jesienią, lecz nowo posadzone sadzonki drzew owocowych przycinamy zawsze na wiosnę - w marcu lub kwietniu. Jeżeli jabłoń sadzimy jesienią, to przycinamy ją najbliższej wiosny, zaś drzewa sadzone wiosną, tniemy od razu po posadzeniu.Cięcie jabłoni po posadzeniu jest jednocześnie pierwszym krokiem w formowaniu korony drzewa.

Uwaga! Coraz częściej szkółkarze sprzedają sadzonki drzew owocowych już przycięte. Dlatego w momencie zakupu, warto się upewnić czy roślina nie była cięta i czy wymaga przycięcia po posadzeniu.

Drzewko nierozgałęzione (z jednym pędem głównym), czyli tzw. okulant nierozgałęziony, przycinamy na wysokość 70-90 cm. Od tego miejsca jabłoń zacznie wytwarzać pędy boczne, jest to wysokość ułatwiająca pielęgnację jabłoni. Jeżeli chcemy aby pod jabłonią było więcej miejsca, należy przyciąć sadzonkę wyżej.

Jeżeli sadzimy drzewko z koroną, czyli pędem głównym i kilkoma pędami bocznymi (tzw. okulant rozgałęziony), wtedy cięcie jabłoni po posadzeniu polega na pozostawieniu 3-7 pędów osadzonych poziomo lub lekko skośnie i usunięciu pozostałych pędów. Pozostawione pędy skracamy lekko o 1/4 lub 1/3 długości. Pęd główny również lekko skracamy aby pobudzić go do wzrostu. Jeżeli jest krzywy, należy przywiązać go do palika aby się wyprostował.

cięcie jabłoni
Cięcie okulanta nierozgałęzionego (po lewej) i okulanta rozgałęzionego (po prawej)

Formowanie korony jabłoni

Niezmiernie ważna jest właściwa pielęgnacja młodych drzew owocowych i uformowanie w tym okresie odpowiedniego kształtu korony drzewka, co w przyszłości ułatwi przeprowadzanie zbioru owoców i dalszą pielęgnację drzewa.

Cięcie formujące jabłoni prowadzi się przez 3-4 lata po posadzeniu. Przede wszystkim należy pamiętać o wysokości na jakiej rozpocznie się formowanie korony. Najlepiej zachować ok. 80 cm od ziemi do pierwszego rozgałęzienia, ponieważ znacznie ułatwia to pielęgnację jabłoni.

Najpopularniejszą koroną dla jabłoni jest korona wrzecionowa, zwana też stożkowatą lub piramidalną. Umożliwia ona równomierne doświetlenie owoców, a także sprawia, że gałęzie nie wyłamują się pod ciężarem owoców. Cięcia formujące koronę przeprowadza się w okresie spoczynku drzew, najlepiej w ostatnich dniach zimy lub wczesną wiosną.


Cięcie jabłoni - klasyczna korona wrzecionowa jest dobrym sposobem formowania korony w małych ogrodach dla jabłoni szczepionych na podkładkach karłowych i półkarłowych.

Cięcie zimowe jabłoni

U starszych drzew z końcem zimy lub wczesną wiosną wykonujemy cięcie prześwietlające jabłoni. Ułatwia ono przenikanie promieni słonecznych w głąb korony i zmniejsza ryzyko rozprzestrzeniania się chorób grzybowych. Dzięki prześwietlaniu korony możemy również regulować owocowanie - przy mniejszej liczbie gałęzi owoce będą dorodniejsze, większe i smaczniejsze. Zbyt duże zagęszczenie gałęzi prowadzi do drobnienia owoców i obniżenia jakości plonu.

Cięcie zimowe jabłoni wykonuje się w okresie gdy drzewa owocowe znajdują się w stanie zimowego spoczynku ale minęło już ryzyko największych mrozów. Można je zatem rozpocząć z końcem lutego i kontynuować do momentu rozpoczęcia przez rośliny wegetacji (początek kwietnia). W przypadku upraw amatorskich wiele osób zabiera się za prace ogrodnicze dopiero z nadejściem wiosennego ocieplenia, należy jednak uważać aby cięcie jabłoni wiosną nie zostało wykonane zbyt późno.

Co ciekawe ostatnio coraz więcej sadowników zmienia termin tego zabiegu i wykonuje prześwietlające cięcie jabłoni jesienią, gdy z drzew opadną już liście i rośliny wejdą w stan spoczynku, ale jeszcze przed nadejściem dużych mrozów (zazwyczaj ma to miejsce na początku grudnia). Być może kierują się tym, że pod koniec zimy nie zdążyli by przyciąć wszystkich drzew w sadzie. W uprawach amatorskich jednak lepiej nie przesuwać zimowego cięcia jabłoni na jesień, gdyż ten termin cięcia jabłoni wiąże się z dużym ryzykiem przemarznięcia drzewa, jeżeli rany po cięciu nie zagoją się przed nadejściem większych zimowych mrozów.


Cięcie jabłoni będzie łatwiejsze, jeżeli użyjemy sekatora oburęcznego o przedłużonych ramionach. Pozwoli on dosięgnąć dalej położonych gałęzi, a siła cięć będzie większa.

Cięcie jabłoni latem

W lipcu i sierpniu wykonujemy letnie cięcie jabłoni, które również jest bardzo ważne. Cięcie jabłoni latem polega bowiem na wycinaniu silnych pędów letnich, tzw. wilków. Rosną one pionowo w górę, przeważnie w środku korony. Cięcie jabłoni latem powinno polegać na wycięciu najsilniejszych pędów rocznych, rosnących pionowo ku górze, a pozostawieniu tych słabszych o długości do 30-40 cm, które rosną w bok lub ukośnie, gdyż w przyszłości posłużą one do odbudowania korony i staną się pędami owoconośnymi.

Uwaga! Jeżeli wykonamy letnie cięcie jabłoni na przełomie czerwca i lipca, wtedy jabłoń ponownie wykształci wilki i cały zabieg pielęgnacyjny jabłoni trzeba powtórzyć. Aby tego uniknąć należy przyciąć jabłoń nieco później - na przełomie lipca i sierpnia.

Termin cięcia jabłoni latem należy dostosować do terminu dojrzewania jabłek danej odmiany. Najwcześniej, bo już na początku lipca można wykonać letnie cięcie jabłoni takich odmian jak 'Early Genewa' (zwana czasem 'Czerwoną papierówką') czy 'Piros'. Odmiany takie jak 'Katja' czy 'Jerseymac' można przyciąć na przełomie lipca i sieprnia, natomiast odmiany później dojrzewające przycina się w drugiej połowie sierpnia. Ostatecznym terminem letniego cięcia jabłoni jest początek września. Później nie należy ciąć jabłoni, ponieważ pobudzi ją to do wzrostu w momencie, kiedy powinna przechodzić w stan zimowego spoczynku.

Letnie cięcie drzew owocowych jabłoni, gruszy, śliwy

Letnie cięcie gruszy i śliwy

W lipcu i sierpniu wykonuje się także letnie cięcie gruszy i śliwy. Wilki na gruszach oraz silne pędy śliw wycina się na gładko u samej nasady. Słabsze pędy śliw warto ciąć średnio nad piątym listkiem, licząc od nasady, zazwyczaj skracając je na długość 12-15 cm. Można je przycinać sekatorem lub wyłamywać palcami. Zdarza się, że jeszcze w tym samym roku na tak skróconych pędach śliwy pojawią się pąki kwiatowe na rok następny. W ten sposób zwiększamy na drzewie liczbę pędów owoconośnych, a po około dwóch latach można zaobserwować ograniczenie tempa wzrostu na rzecz obfitszego owocowania. Podczas cięcia letniego drzew owocowych wycinamy też pędy z objawami porażenia przez choroby oraz krzyżujące się ze sobą.

cięcie gruszy.

Cięcie gruszy - kiedy i jak przycinać grusze

 

Grusze, podobnie jak inne drzewa owocowe, wymagają cięcia w celu uformowania korony, a potem utrzymania drzew w dobrym stanie i zapewnienia ich obfitego owocowania. Zobacz jak i kiedy przycinać grusze rosnące w przydomowych sadach i ogrodach działkowych. Poznaj zasady, sposoby, terminy i technikę cięcia grusz młodych, owocujących oraz odmładzania starych, zaniedbanych grusz. Cięcie gruszy wykonane prawidłowo przyczynia się do dobrego owocowania drzew

Kiedy przycinać grusze?

Podstawowy termin cięcia gruszy przypada na okres wczesnowiosenny - zazwyczaj od początku marca do połowy maja. W tym terminie wykonuje się cięcie gruszy, którego celem jest formowanie korony drzewa. Czasem przeprowadza się również cięcie letnie, uzupełniające, podczas którego skraca się młode przyrosty. Niezależnie od tego, czy cięcie gruszy wykonujemy w terminie wczesnowiosennym czy też letnim, powinno ono być wykonywane zawsze w dzień suchy i pogodny.

Cięcie gruszy - podstawowe zasady

Cięcie gruszy, podobniejak i cięcie drzew owocowych innych gatunków, jest zabiegiem niezbędnym ale równocześnie dość skomplikowanym. Nie ma jednego uniwersalnego sposobu cięcia. To jak przycinać grusze zależy od wieku drzewa, warunków w jakich ono rośnie, a także odmiany gruszy oraz podkładki, na jakiej została ona zaszczepiona.

Generalna zasada, dotycząca tego jak ciąć grusze mówi, iż po silnym przycięciu drzew, bezpośrednio po posadzeniu i przez kilka kolejnych lat, cięcie powinno być bardzo umiarkowane. Zbyt silne cięcie młodych drzew sprawia, że grusze później wchodzą w owocowanie. W tym okresie wykonuje się cięcie mające uformować koronę drzewa.

 

U drzew, które już obficie owocują można wykonać bardziej radykalne cięcie, pamiętając jednak, iż silne cięcie gruszy zmniejszy liczbę uzyskiwanych owoców ale będą one lepiej wyrośnięte.

Do cięcia gruszy trzeba się też odpowiednio przygotować. Potrzebna będzie drabina, najlepiej wygodna i lekka, narzędzia do cięcia drzew i krzewów, czyli piła i sekator, a także maść z dodatkiem fungicydu, którą zasmarujemy rany powstałe po cięciu. Warto też pamiętać, że narzędzia używane do cięcia powinny być uprzednio wyczyszczone i zdezynfekowane. Do dezynfekcji można użyć powszechnie dostępnego denaturatu. Jeżeli narzędzi nie zdezynfekujemy łatwo mogą być przenoszone choroby drzew owocowych.

Pierwsze cięcie gruszy po posadzeniu

Cięcia wymagają już grusze nowo sadzone. Jeżeli sadzenie drzew owocowychwykonujemy jesienią, nowo posadzone grusze należy przyciąć najbliższej wiosny, pod koniec marca. Jeżeli natomiast grusze sadzimy wiosną, cięcie wykonujemy natychmiast po posadzeniu.

Sadzi się zazwyczaj drzewka złożone z przewodnika i kilku pędów bocznych. W takim przypadku wszystkie pędy skraca się o połowę, zostawiając nie więcej jak 30 cm każdego pędu. Mniej radykalnie tnie się przewodnik. Pamiętajmy, że każde cięcie powinno być wykonane tuż nad oczkiem.

Cięcie gruszy młodej, kilkuletniej

Jednoroczne okulanty i pędy korony grusz dwuletnich, przycięte po posadzeniu, wytwarzają nowe pędy i rozgałęzienia. Po roku od pierwszego cięcia gruszynależy wybrać od 4 do 5 najsilniejszych pędów, równomiernie rozłożonych wokół przewodnika, które staną się podstawowymi konarami korony. Tych pędów i przewodnika nie należy ciąć, chyba że ich przyrosty roczne przekroczyły 60 cm - wówczas skracamy je o 1/3 ich długości.

Do kolejnej wiosny pozostawione pędy powinny wykształcić po kilka rozgałęzień. Na każdym pędzie powinno być od 4 do 6 rozgałęzień rozkładających się równomiernie na boki. Jeżeli jest ich więcej - nadmiar usuwamy. Wycina się też pędy wyrastające w kierunku środka korony.

W 5 lub 6 roku uprawy, po pierwszym owocowaniu, należy silnie skrócić główny przewodnik, co wpłynie na wzmocnienie bocznych rozgałęzień. Oczywiście tocięcie gruszy, podobnie jak wszystkie poprzednie, wykonujemy również wczesną wiosną.

Grusza Konferencja

Cięcie gruszy owocującej

W kolejnych latach, gdy drzewo już obficie owocuje, zadaniem cięcia jest utrzymanie korony drzewa w dobrym stanie, zapobieganie jej nadmiernemu zagęszczeniu oraz podtrzymanie obfitego owocowania. W tym okresie grusze bardzo często wytwarzają dużo nowych pąków kwiatowych przy jednocześnie słabych przyrostach. Dlatego cięcie gruszy przeprowadza się w taki sposób aby zmniejszyć nadmiar pąków kwiatowych i pobudzić pędy do wzrostu. Efekt ten uzyskuje się poprzez umiarkowane cięcie krótkopędów. Przy zbyt silnym cięciu dojdzie do wytworzenia wielu długopędów, które nadmiernie zagęszczą koronę.

U drzew kilkunastoletnich można wykonać silniejsze przycięcie jednorocznych i starszych przyrostów, gdyż ryzyko wytworzenia nadmiernej liczby długopędów znacznie maleje.

Niektóre długopędy mogą wyrastać pionowo, nadmiernie zagęszczając koronę. Takie długopędy nazywamy wilkami. Należy je wyciąć w terminie letnim - w sierpniu.

Letnie cięcie drzew owocowych jabłoni, gruszy, śliwy..

Cięcie gruszy starej i zaniedbanej

W ogrodach działkowych często spotykane są stare grusze, u których cięcia nie wykonywano lub cięto je w sposób niewłaściwy. Zazwyczaj korony tych drzew są zbyt zagęszczone, stożkowate, a grusze słabo owocują. Wymagane jest zatemcięcie odmładzające gruszy.

Pierwszym zabiegiem jaki należy wówczas wykonać w terminie wczesnowiosennym jest skrócenie przewodnika i rozluźnienie środka korony. Dolnych konarów natomiast nie tnie się w ogóle aby drzewo nie zareagowało zbyt silnie. Jeżeli po takim cięciu drzewo wytworzy dużo długopędów wyrastających pionowo ku górze, skraca się je w terminie letnim.

Po tych zabiegach powinniśmy otrzymać płaską koronę z wyciętym środkiem. Kolejnej wiosny wycina się pędy nadmiernie zagęszczające środek korony, można już też przerzedzać dolne partie korony. Pozostawia się grube konary, rozchodzące się równomiernie we wszystkie strony i oddalone od siebie o 40 - 50 cm. Po zakończeniu głównego cięcia prześwietlającego przystępujemy do wycięcia lub skrócenia pędów krzyżujących się i skrócenia gałęzi aby wywołać formowanie się krótkopędów owoconośnych bliżej rozgałęzień pierwszego i drugiego rzędu. Ten zabieg sprawi, że drzewo ponownie obficie zaowocuje.

Cięcie śliwy. Jak i kiedy przycinać śliwki?Cięcie śliwy. Jak i kiedy przycinać śliwki?
Owoce śliwek są bardzo lubiane. Jednak z uprawy tych drzew często rezygnujemy w obawie o ich nadmierny wzrost. Zobacz jak i kiedy przycinać śliwki aby ich wzrost nie był zbyt silny, a owocowanie obfite. Jak prawidłowo wykonać cięcie śliwy po posadzeniu aby prawidłowo uformować jej koronę? Jak zabrać się za cięcie starych śliw, które były nieco zaniedbane? Dlaczego jedne śliwy lepiej ciąć wiosną, a inne jesienią po zbiorze owoców? Więcej...

W zupełnie inny sposób wykonuje się letnie cięcie drzew owocowych wiśni i czereśni, gdyż dla tych roślin lato jest terminem cięcia podstawowego, a nie uzupełniającego. Dlatego cięciu wiśni i czereśni poświęciliśmy oddzielne artykuły.

Zapamiętaj! Letnie cięcie drzew owocowych wykonuj zawsze w dzień suchy i pogodny. Ze względu na ryzyko infekcji chorobotwórczej, rany po cięciach należy zasmarować maścią ogrodniczą lub farbą emulsyjną z dodatkiem fungicydu, np. środka Topsin M 500 SC.

Przeczytaj również:

Cięcie wiśni. Jak i kiedy przycinać wiśnie?Cięcie wiśni. Jak i kiedy przycinać wiśnie?
Cięcie wiśni jest ważnym zabiegiem, wpływającym na prawidłowy rozwój drzewa, ukształtowanie jego korony, a w efekcie na zdolność do obfitego owocowania przez wiele lat. Niestety wiele osób przycina wiśnie w nieodpowiednim terminie i w niewłaściwy sposób. Zobacz zatem kiedy przycinać wiśnie oraz jaki sposób cięcia jest najlepszy dla tych drzew.

Cięcie czereśni. Jak i kiedy przycinać czereśnieCięcie czereśni. Jak i kiedy przycinać czereśnie?
Prawidłowe cięcie czereśni ma ogromny wpływ na utrzymanie zdrowego wzrostu drzewa i obfitego plonowania. Niecięte czereśnie o zbytnio zagęszczonych koronach dziczeją, słabiej plonują i są łatwo porażane przez choroby. Zobacz kiedy przycinać czereśnie, czym różni się cięcie czereśni od cięcia wiśni, jak wykonać cięcie czereśni po posadzeniu oraz jak przycinać stare czereśnie, które na działce wcześniej już nieco zaniedbano.

cięcie drzew i krzewów owocowychCięcie drzew i krzewów owocowych
Aby zapewnić zdrowy wzrost drzew i obfite plony w naszym sadzie, powinniśmy regularnie, corocznie przeprowadzać cięcie drzew i krzewów owocowych. Poprzez cięcie możemy nadawać młodym roślinom pożądane kształty i stymulować wyrastanie nowych, silnych pędów. Warto zatem poznać tajniki sztuki cięcia drzew i krzewów owocowych.

Cięcie śliwy. Jak i kiedy przycinać śliwki?

 

Owoce śliwek są bardzo lubiane. Jednak z uprawy tych drzew często rezygnujemy w obawie o ich nadmierny wzrost. Zobacz jak i kiedy przycinać śliwki aby ich wzrost nie był zbyt silny, a owocowanie obfite. Jak prawidłowo wykonać cięcie śliwy po posadzeniu aby prawidłowo uformować jej koronę? Jak zabrać się za cięcie starych śliw, które były nieco zaniedbane? Dlaczego jedne śliwy lepiej ciąć wiosną, a inne jesienią po zbiorze owoców? Oto wszystko, co trzeba wiedzieć o cięciu drzew śliwy.



Cięcie śliwy po posadzeniu

Cięcie śliwy już w pierwszym roku uprawy jest niezmiernie ważne dla uzyskania właściwie uformowanej korony drzewka. Na działkę kupujemy zazwyczaj jednoroczne drzewka śliwy, które mogą być już rozgałęzione, bądź też posiadać wyłącznie przewodnik. Pierwsze cięcie śliwy po posadzeniu wykonuje się wiosną (jeżeli drzewko sadzone jest na wiosnę, to tniemy zaraz po posadzeniu, zaś drzewka sadzone jesienią, przycinamy po przezimowaniu). W przypadku drzewek rozgałęzionych, przewodnik obcinamy 30 cm powyżej najwyżej położonego pędu bocznego, zaś wszystkie pędy boczne skracamy o około połowę. Jeżeli drzewko jest nierozgałęzione, a takie mogą mieć wysokość nawet 150 cm, to skracamy je do wysokości 80 cm. Dzięki temu pierwsze gałęzie, które w przyszłości utworzą koronę drzewka, nie wyrosną zbyt wysoko.

 

W kolejnych latach po posadzeniu należy uformować koronę śliwy, jednocześnie starając się jak najmniej ciąć. A to dlatego, że silne cięcia wpływają zwiększenie tempa wzrostu, w efekcie czego potem uzyskuje się zbyt wysokie drzewa. Dlatego cięcie śliwy po posadzeniu w pierwszych latach uprawy powinno się ograniczyć głównie do skracania przewodnika. Pędów bocznych nie powinno się natomiast przycinać, a jedynie przyginać je aby wyrastały poziomo (można przyginać np. klamerkami) i nie tworzyły kątów ostrych z przewodnikiem.

Pielęgnacja drzew owocowych po posadzeniu

Cięcie starych śliw

W przypadku starszych śliw o silnym wzroście, konieczne jest wykonanie cięcia prześwietlającego. Dla zachowania dobrze uformowanej i niezbyt gęstej korony, cięcie takie warto wykonywać co roku. Podczas prześwietlającego cięcia starych śliw wycina się gałęzie rosnące pionowo, do środka korony, krzyżujące się ze sobą i nadmiernie zagęszczające koronę śliwy, a także wszystkie uszkodzone, przemarznięte czy porażone przez choroby drzew owocowych.

Warto wiedzieć! Podstawowym terminem cięcia śliw jest przedwiośnie. W tym terminie tniemy wszystkie śliwy, których owoce dojrzewają średnio późno oraz późno (wrzesień-październik), takie jak np. Węgierka zwykła, President, Anna Spath, Elena, Presenta, Valor. Inaczej należy postąpić w przypadku odmian śliwy, których owoce dojrzewają wcześnie i średnio wcześnie, czyli od lipca do sierpnia (np. Brzoskwiniowa, Cacanska Najbolia, Herman, Kalipso, Katinka, Opal, Renkloda Ulena, Ruth Gerstetter). Takie śliwy przycina się po zbiorze owoców, podobnie jak wiśnie i czereśnie.

Pamiętajmy aby po każdym zakończonym cięciu rany powstałe na gałęziach w wyniku cięć zasmarować maścią ogrodniczą lub farbą emulsyjną z dodatkiem środka grzybobójczego, np. Topsin M 500 SC.

Cięcie śliw latem

Powyżej opisaliśmy cięcie prześwietlające śliwy. Poza tym cięciem dodatkowo w okresie poprzedzającym dojrzewanie owoców, a więc latem (od końca czerwca do połowy lipca), wykonuje się letnie cięcie śliwy, którego zadaniem jest ograniczenie wzrostu pionowo wyrastających pędów na przygiętych gałęziach. Pędy takie można wyłamywać palcami bądź wycinać sekatorem na wysokości 12-15 cm. Zabieg ten można porównać do letniego usuwania tzw. "wilków" na jabłoniach.

Cięcie czereśni. Jak i kiedy przycinać czereśnie?

 

Prawidłowe cięcie czereśni ma ogromny wpływ na utrzymanie zdrowego wzrostu drzewa i obfitego plonowania. Niecięte czereśnie o zbytnio zagęszczonych koronach dziczeją, słabiej plonują i są łatwo porażane przez choroby. Zobacz kiedy przycinać czereśnie, czym różni się cięcie czereśni od cięcia wiśni, jak wykonać cięcie czereśni po posadzeniu oraz jak wykonywaćcięcie starych czereśni, które na działce wcześniej już nieco zaniedbano.

Cięcie czereśni przyczynia się do utrzymania drzewa w dobrej kondycji i poprawy owocowania

Czereśnie są drzewami z natury dość silnie rosnącymi (niższy wzrost uzyskuje się dzięki podkładkom skarlającym), wydającymi długie i sztywne pędy. Ich korony z natury nie są zbyt gęste i nie wymagają tak silnego cięcia jak wiśnie. Warto też wiedzieć, że w odróżnieniu od wiśni, która najlepiej owocuje na pędach rocznych, czereśnia najobficiej plonuje na pędach 2 i 3-letnich. Cięcie czereśnibędzie się więc koncentrować na utrzymaniu jak największej liczby takich właśnie gałęzi.

Kiedy przycinać czereśnie

Podstawowym terminem cięcia czereśni, podobnie zresztą jak i wiśni, jest lato, po zakończeniu zbioru owoców. Zazwyczaj jest to koniec lipca lub pierwsza połowa sierpnia. W tym terminie rany po cięciu najszybciej się goją i drzewo w mniejszych stopniu jest narażone na choroby drewna i kory, takie jak np. rak bakteryjny drzew owocowych. Mimo to pamiętajmy, aby zaraz po przycięciu czereśni, miejsca cięcia zabezpieczyć stosując maść ogrodniczą lub białą emulsję z dodatkiem środka Miedzian 50 WP.

Uwaga! Cięcie czereśni wykonujemy w dni suche i słoneczne. Unikamy cięcia gdy pogoda jest deszczowa, gdyż wówczas bardzo łatwo zainfekować drzewo chorobami grzybowymi.

Cięcie czereśni po posadzeniu

Cięcie czereśni po posadzeniu jest bardzo ważnym zabiegiem, gdyż w tym momencie decydujemy o sposobie prowadzenia korony drzewa. A można to robić na dwa sposoby.

 

Pierwszy sposób na cięcie czereśni po posadzeniu to formowanie korony wrzecionowej z wyraźnie silnym przewodnikiem i wyrastającymi z niego na boki znacznie cieńszymi i wiotkimi gałązkami. Wygląda to zatem podobnie jak w przypadku prowadzenia karłowych jabłoni. Niestety u czereśni jest to dość pracochłonne, gdyż czereśnie tworzą wiele pędów bocznych silnie rosnących ku górze, które będą konkurować z przewodnikiem i te pędy trzeba regularnie kontrolować, a także wyrastające pędy boczne przyginać aby z przewodnikiem nie tworzyły kątów ostrych (powinny wyrastać w miarę możliwości poziomo w bok). Choć jest to pracochłonne, w ten sposób uzyskamy smukłą koronę drzewa, zajmującą mało miejsca.

Warto także rozważyć inny sposób na cięcie czereśni po posadzeniu, którego zadaniem jest utworzenie tzw. "hiszpańskiego krzaka". W tym celu drzewko słabo rozgałęzione po posadzeniu przycina się na wysokości 80-100 cm. W przypadku drzewek już rozgałęzionych, wycina się pędy rosnące poniżej 50 cm nad ziemią, zaś położone wyżej pozostawia, skracając je o 1/3 ich długości. Przewodnik zaś skraca się o połowę.

Dzięki temu roślina wytworzy kilka silnych pędów. W kolejnych latach formowania korony czereśni pędy te się pozostawia, natomiast przewodnik wycina. Powstaje wówczas korona złożona z kilku silnych konarów. Po 3-4 latach należy rozpocząć systematyczne skracanie konarów, dzięki czemu wyrośnie wiele nowych przyrostów. Część z nich pozostawia się na 2-3 lata aby owocowały.

Opracowano na podstawie: A. Mika, Korzyści z letniego cięcia, Działkowiec, nr 7/2004, s. 30-31; A. Mika,Cięcie letnie dodaje owocom rumieńca, Działkowiec, nr 7/96, s. 17; E. Gudarowska, Z rumieńcem, Działkowiec, nr 7/2011, s. 46; Z. Gruca, Co z tą śliwą?, Działkowiec, nr 7/2012, s. 47. Fot. depositphotos.com

Glicynia (Wisteria) - co zrobić by pięknie kwitła?

Glicynia (Wisteria)

Glicynia, zwana też słodlinem lub wisterią, to wijące się pnącze o zdrewniałych pędach. Ogromny podziw wzbudzają jej wspaniałe kwiatostany - białe, niebieskie, fioletowe lub różowe kwiaty o motylkowym kształcie, zebrane są w wytworne, podłużne, zwisające grona. Czasem jednak zdarza się, że glicynie nie kwitną lub sprawiają inne problemy w uprawie. Co wówczas robić, jak postępować z glicynią aby wspaniale i bujnie kwitła oraz zdrowo rosła?

Motylkowate kwiaty glicynii, zebrane w okazałe, zwisające grona, najczęściej mienią się w odcieniach bieli, błękitu, różu i fioletu. Wspaniale kwitnąca glicynia rosnąca na terenie Parku Oliwskiego w Gdańsku. Doskonale radzi sobie w naszym klimacie i dobrze znosi zanieczyszczenie powietrza w mieście. Po latach glicynie potrafią osiągać znaczne rozmiary, a ich ciężkie, grube, zdrewniałe pędy wymagają stabilnych i wytrzymałych podpór. Weźmy to pod uwagę przy wyborze stanowiska dla glicynii w naszym ogrodzie.

Glicynie są wyjątkowo długowieczne (mogą dożywać nawet 100 lat). Piękne kwitnienie glicynii można podziwiać od późnej wiosny do wczesnego lata. Jej zwisające, podłużne kwiatostany czasem mogą osiągać ponad pół metra długości. Bardzo często też kwiaty przyjemnie pachną. Po kwitnieniu przekształcają się w okazałe strąki.

W pozostałych okresach sezonu wegetacyjnego pozostanie nam podziwiać bujne ulistnienie glicynii, które na zimę roślina zrzuca. Liście wisterii są pierzaste, składają się z kilku do kilkunastu listków.

Jak zapewnić zdrowy wzrost
i obfite kwitnienie glicynii?

Pod uprawę wisterii należy wybrać stanowisko słoneczne i zaciszne (osłonięte od wiatrów). Najlepiej przy południowej lub zachodniej ścianie budynku. Strona wschodnia nie będzie zbyt dobra, gdyż poranne promienie słońca będą zwiększać wrażliwość pączków na przymrozki. Gleba, w jakiej posadzimy glicynię, powinna być żyzna, przepuszczalna i wilgotna, o odczynie zbliżonym do obojętnego (pH 6-7). Na glebach zbyt alkalicznych szybko dochodzi do chlorozy liści. Wiosną rośliny należy zasilić nawozem bogatym w potas, pamiętając jednak, że zbyt obfite nawożenie powoduje nadmierny rozwój ulistnienia kosztem kwiatów.

Wisteria wymagają też odpowiednio silnych podpór, gdyż starsze rośliny potrafią być bardzo ciężkie. Dla odpowiedniego wzrostu i pobudzenia kwitnienia, konieczne jest także właściwe cięcie glicynii. W pierwszych latach uprawy na formowaniu rośliny tak, aby utworzyć główny pień i poziome gałęzie boczne. Późnej najdłuższe pędy, które nie są potrzebne jako przewodniki, tnie się do wys. 5-6 pąków, a pędy boczne do dł. 2-3 pąków, co pobudzi kwitnienie.

Młode gałązki należy przywiązywać do podpór ale niezbyt mocno. Można też pokusić się o wyprowadzenie glicynii na formę wolno stojącą, przypominającą drzewo. To jednak wymaga dużo cierpliwości. Taki okaz należy podpierać przez około 20 lat, i dopiero po tym okresie podpory się usuwa.

Jaką glicynię wybrać do uprawy?

Podstawową kwestią przy zakupie glicynii do naszego ogrodu jest zakup sadzonkirozmnażanej przez szczepienie, odkłady lub z sadzonek. Jeżeli nam na szybkim kwitnieniu, w żadnym wypadku nie decydujmy się na roślinę rozmnażaną z nasion, gdyż takie okazy zakwitają nieraz dopiero po kilkunastu latach uprawy. Jeżeli natomiast już mamy w ogrodzie glicynię, która latami nie kwitnie, nie usuwajmy jej. Należy się uzbroić w cierpliwość - być może jeszcze nie osiągnęła wymaganego wieku i niebawem zaskoczy nas swoimi pięknymi kwiatami.

W naszym kraju uprawiane są dwa gatunki glicynii - glicynia kwiecista (Wisteria floribunda) oraz glicynie chińska (Wisteria sinensis).

Glicynie kwiecista pochodzi z Japonii i może dorastać do 9-10 m wysokości, a roczne przyrosty wynoszą 1-3 m. Wyróżniają ją okazałe, długie kwiatostany, mogące osiągać do 60 cm długości. W zależności od odmiany mogą być one białe z liliowym odcieniem (odm. 'Alba'), liliowoniebieskie (odm. 'Burford'), fioletowe (odm. 'Multijuga' i 'Violacea Plena') lub czysto białe (odm. 'Snow Showers' i Shiro-noda').

Glicynia chińska pochodzi zaś z Chin i może dorastać nieco wyżej, nieraz nawet do 15 m. wys. Jej grona kwiatowe są jednak znacznie krótsze, zazwyczaj osiągają 15 - 30 cm dł. Można tu spotkać odmiany: 'Alba' o kwiatach białych, 'Caroline' o kwiatach niebieskofioletowych oraz 'Prolific' o kwiatach niebieskoliliowych.

W naszym klimacie nieco lepiej sprawdzają się odmiany glicynii kwiecistej, cechujące się zazwyczaj lepszą mrozoodpornością. Szczególną uwagę wśród odmian glicynii kwiecistej chcę zwrócić na jeszcze jedną odmianę, niewymienioną wyżej, a mianowicie 'Ludwik Lawin'. Jest to odmiana wyselekcjonowana na terenie naszego kraju w latach 60-tych XX w. przez Ludwika Lawina, a następnie rozmnażana w szkółce Szczepana Marczyńskiego. Dopiero w 2012 roku oficjalnie nadano jej nazwę 'Ludwik Lawin' na cześć jej twórcy. Ma jasno niebieskofioletowe, pachnące kwiaty zebrane w kwiatostanach długości 25-40 cm. Kwitnienie rozpoczyna dość szybko, bo w przeciągu 3-4 lat po posadzeniu. Rośnie silnie, przyrastając po 2-3, aż ostatecznie osiągnie około 10 m wysokości. Choć dobrze sprawdzona w polskim klimacie, w bardzo ostre zimy może nadmarzać. Polecana jest szczególnie do dużych ogrodów.

Opracowano na podstawie: Wielka ilustrowana encyklopedia roślin ogrodowych, Reader's Digest Przegląd Sp. z o.o., Warszawa 2004, s. 704-705 oraz materiały informacyjne Związku Szkółkarzy Polskich. Fot. sxc.hu