Rady

Głupi uważa swą rade za słuszną, a rozważny posłucha rady. Księga Przysłów.
Jesteś zakonnikiem, ponieważ złożyłeś śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa; będziesz dobrym zakonnikiem, kiedy naprawdę pokochasz te cnoty. Dlaczego? Dlatego, że tylko ta miłość będzie zdolna sprawić, że będziesz je wyznawał w doskonałości i wytrwale. Kto kocha swoje śluby, jak swój skarb zachowuje ubóstwo, za radość uważa czystość i za chwałę posłuszeństwo. Św. C. La Colombiere.

Nie uniewinniaj się i nie wzdrygaj się, jeśli jesteś napominany przez wszystkich; słuchaj z pogodnym obliczem nagany, wierząc, że to sam Bóg mówi. Św. Jan od Krzyża.

Błogosławiony sługa, który czyjeś uwagi, oskarżenia i upomnienia znosiłby tak cierpliwie, jakby pochodziły od niego samego. Św. Franciszek z Asyżu.

Rada pochodząca od Boga może być tylko dobra, a jej przestrzeganie nie może być trudne. Trudne może być jedynie dla niedowiarków albo mało ufających Bogu, którzy kierują się jedynie zasadami ludzkiej roztropności. Ufam Chrystusowi i mocno wierze, że Jego rady są najlepsze, gdyż są to rady Boże. Św. Piotr z Alkantary.

Niech każdy będzie wierny, umiejętny w pouczaniu, roztropny w ocenianiu mowy, prawy w postępowaniu; tym bardziej powinien być skromny, im bardziej jest szanowany. Powinien się starać o to, co pożyteczne jest dla wszystkich, a nie o dobro własne. Św. Klemens I.

Miłuj Tego, który cię stworzył, lękaj się tego, kto cię ukształtował, uwielbiaj Tego, kto cię wybawił od śmierci. Bądź prosty sercem, a bogaty duchem. Nie łącz się z tymi, którzy wkraczają na drogę śmierci; miej w obrzydzeniu wszystko, co się nie podoba Bogu. Św. Barnaba.

Nic nie może wyrządzić większej szkody, zwłaszcza młodemu człowiekowi, niż złe rady. Św. Jan Bosko.

Bóg chce, by każdy poszczególny człowiek stosował się nie do wszystkich rad, lecz tylko do tych, które są dla niego odpowiednie i których wymaga miłość, w zależności od osób, czasu, okoliczności i sił. Św. Franciszek Salezy.

Ten, kto daje, albo dostaje złe rady, staje się sługą i niewolnikiem szatana. Św. Jan Bosko.

Duszom pragnącym iść wiernie śladami Chrystusa ukazuje się praktykę rad ewangelicznych, które są drogą królewską do uświęcenia chrześcijańskiego. Bł. Jan XXIII.

Celem rad ewangelicznych jest oddalenie tego, co nawet nie sprzeciwiając się miłości, może stanowić przeszkodę w jej rozwoju. Św. Tomasz z Akwinu.

Miłość, jako królowa wszystkich cnot, wszystkich przykazań, wszystkich rad, słowem, wszystkich praw i wszystkich uczynków chrześcijańskich, nadaje wszystkim właściwe im znaczenie, porządek, czas i wartość. Św. Franciszek Salezy.

Nigdy nie proś o radę dumnych, ani niedoświadczonych. Św. Jan Bosko.

Świętość Kościoła w szczególny sposób wspierają różne rady, jakie Pan w Ewangelii zalecił wypełniać uczniom swoim. Sobór Watykański II.

Braterskie napomnienie to dzieło miłosierdzia. Nikt z nas nie widzi dobrze samego siebie, nie widzi dobrze swoich niedociągnięć. Jest to akt miłości, dzięki któremu możemy się wzajemnie uzupełniać, pomagać jedni drugim widzieć lepiej samych siebie, napominać się. Jedna z funkcji kolegialności polega na tym, że pomaga ona zobaczyć braki, których sami nie chcemy dostrzec. Benedykt XVI.

To wielkie dzieło miłosierdzia, wzajemne dopomaganie sobie, aby każdy mógł osiągnąć swoją doskonałość i stał się w pełni przydatny jako Boże narzędzie, wymaga wielkiej pokory i miłości. Gdy wypływa z pokornego serca, które nie wywyższa się nad bliźniego, nie uważa się za coś lepszego od niego, gdy jest jedynie pokornym narzędziem, służy wzajemnej pomocy. Gdy odczuwa się tę głęboką i prawdziwą pokorę, gdy czuje się, że te słowa wypływają z powszechnej miłości, z łączącej wspólnotę życzliwości, z jaką pragniemy razem służyć Bogu, możemy pomagać sobie przez ten wielki akt miłości. Benedykt XVI.

Dobra rada to coś, co człowiek daje, gdy jest już za stary, by dawać zły przykład. François de La Rochefoucauld.

Pracuj tak jakbyś nie potrzebował pieniędzy. Kochaj tak jakby nikt nigdy ciebie nie zranił. Tańcz jakby nikt na ciebie nie patrzył. Śpiewaj jakby nikt cię nie słuchał. Żyj jakby był raj na ziemi. Anonim.

Plotka bawi, pochlebstwo głaszcze, pilność strzeże, rozum bierze. Powiedzenie.

Gdybym tylko wiedział, kto potrafi wyjaśnić temu poczciwemu człowiekowi, że nie jest rozsądny. Georg Christoph Lichtenberg.

Niebezpiecznym jest człowiek, który interesuje się tylko jedną sprawą. Gilbert Keith Chesterton.

Kiedy podróżujesz, pytaj o rady innych podróżujących, a nie człowieka, którego kalectwo przykuło do jednego miejsca. Rumi. Dżalaluddin Rumi, wybór poezji.

Patrz dobremu człowiekowi na ręce, żeby ci przypadkiem nic złego nie zrobił. Michał Choromański.

Przez noc droga do świtania. Przez wątpienie do poznania. Przez błądzenie do mądrości. Przez śmierć do nieśmiertelności. Roman Zmorski.

Słuchajcie rady tego, kto wiele wie, ale przede wszystkim słuchajcie rad tego, kto bardzo kocha. A. Graf.

Kto odrzuca przestrogi i rady, i przeciwko nim się buntuje, jest jak ślepiec, który bez przewodnika waży się na przejście niebezpiecznej drogi. L. Bottaro.

Ostrożna rada ratuje od wielkiego niebezpieczeństwa. Ezop.

Poradź się człowieka rozumnego i mądrego, staraj się być zawsze pouczanym przez kogoś, kto więcej wie, zamiast trzymać się własnych przemyśleń. T. Kempis.

Najlepszy koń potrzebuje bata, najmądrzejszy człowiek dobrej rady. Przysłowie ludowe.

Najgorszą monetą, jaką można zapłacić przyjacielowi są rady. Jedyną dobrą monetą jest pomoc. Opat Galiani.

http://127.0.0.1/joomla/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

http://jerzygolczyk.cba.pl/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

Radość

Chcesz mieć radość wieczną w złącz się z Tym, który jest wieczny. Św. Augustyn.
Bądź wesoły z wesołymi, a smutek podzielaj ze smutnymi. Stań się wszystkim dla wszystkich, abyś wszystkich pozyskał dla Boga. Św. Teresa Wielka.

Nie potrafi człowiek prawdziwie się cieszyć ni prawdziwie smucić, albowiem nie zna przepaści między dobrem a złem. Św. Jan od Krzyża.

Niech wasze radości będą zawsze większe od waszych smutków! Św. Maria Dominika Mazzarello.

Panie, zechciej mi dać duszę, której obcą jest nuda, która nie zna szemrania, wzdychań i użalań, i nie pozwól, ażebym kłopotał się zbyt wiele wokół tego panoszącego się czegoś, które nazywa się "ja". Panie, obdarz mnie zmysłem humoru. Daj mi łaskę rozumienia się na żartach, ażebym zaznał w życiu trochę szczęścia, a i innych mógł nim obdarzyć. Św. Tomasz Morus.

Raduj się zawsze w Bogu, który jest twym zbawieniem (Łk 1, 47) i myśl, że dobrze jest cierpieć w jakikolwiek sposób dla Niego, który jest tak dobry. Św. Jan od Krzyża.

Bóg dając człowiekowi radość odrywa go od tego, co przykre. Św. Hieronim.

Zawsze na twarzy miej pogodę, w sercu radość, dziękczynienie na ustach. Św. Piotr Damiani.

Dusza, której brakuje swobody wewnętrznej przez swe skrępowanie i zamykanie się w sobie, choć sama w sobie dobra, jednak swą ponurą powierzchownością nie pociąga drugich do Boga. Św. Teresa Wielka.

Uśmiech rozprasza chmury nagromadzone w duszy. Bł. Urszula Ledóchowska.

Uśmiech jest nieraz tą gwiazdą, co błyszczy wysoko i wskazuje, że tam na górze bije Ojcowskie serce, które zawsze gotowe jest zlitować się nad nędzą ludzką. Bł. Urszula Ledóchowska.

Uśmiech mówi o miłości i dobroci Boga. Uśmiech świadczy, że dusza czerpie w Sercu Bożym tę ciągłą pogodę duszy, że umie zapomnieć o sobie, pragnąc być dla innych promykiem szczęścia. Bł. Urszula Ledóchowska.

Weź z naszego stołu coś, co może pomóc ubogim. Dając radość innym, sami ją w zamian otrzymujemy. Św. Leon Wielki.

Prawdziwą radość można tu sobie przygotować, ale uzyskać ją można dopiero w przyszłym życiu. Św. Augustyn.

Pan kocha serca radosne, dusze zawsze uśmiechnięte. Św. Teresa Wielka.

Radość jest sercem duszy: oświetla tego, kto ją ma i ogrzewa wszystkich, na których padają jej promienie. Św. Jan od Krzyża.

Dla chrześcijanina radość jest obowiązkiem. Św. Augustyn.

Radość ma swoją siedzibę w głębi duszy, można ją mieć nawet w ciemnym więzieniu jak i we wspaniałym pałacu. Św. Teresa z Lisieux.

Ten, kto chce być lepszym, musi mieć duchową radość. Św. Tomasz z Akwinu.

Próżna radość świata czyni człowieka wewnętrznie głuchym, ponieważ kto kocha światową radość, niechętnie słucha słowa Bożego. Św. Albert Wielki.

Szukajcie radości niosąc wszędzie nutę szczerości, prawości, unikając tego, co jest kłamstwem i udawaniem, aby z waszego życia mógł wypływać nieustający strumień wody żywej, sięgający aż do życia wiecznego. Bł. Jan XXIII.

Radość, której gorąco szukają ludzie tego świata pośród przyjemności, nie jest niczym innym jak płochliwym cieniem, podczas gdy nasza radość szukana i smakowana w trudach, i cierpieniach, jest najsłodszą rzeczywistością, wstępem szczęścia niebieskiego. Św. Teresa z Lisieux.

Musimy troszczyć się o naszą radość, aby utrzymać w skrusze ducha swojego i praktykować skruchę, aby radość wzrastała. Bł. Jan XXIII.

W karnawale niechaj prawdziwa radość będzie taka: mieć czyste sumienie. Św. Jan Bosko.

Człowiek nie potrafi prawdziwie się cieszyć ani prawdziwie się smucić, albowiem nie zna przepaści między dobrem a złem. Św. Jan od Krzyża.

Świat poszukuje radości, ale jej nie odnajduje, ponieważ jest oddalony od Boga. My zrozumiawszy, że radość pochodzi od Boga, z Bogiem w sercu niesiemy radość. On będzie siłą, która nam pomaga. Św. Joanna Beretta Molla.

Nie nazywajcie radością tego, co pozostawia gorycz w duszy. Św. Jan Bosko.

http://127.0.0.1/joomla/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

http://jerzygolczyk.cba.pl/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

Raj

Na ziemi, im ktoś więcej wierzy, tym więcej kocha; w raju więcej ktoś kocha, im lepiej zna. Św. Albert Wielki.
Biegnij o duszo nie krokami ciała, ale pragnieniami i uczuciami, gdyż oczekują cię nie tylko Aniołowie i Święci, ale oczekuje cię Pan i Nauczyciel Aniołów i Świętych. Bóg Ojciec oczekuje cię jako najukochańszą córkę, Bóg Syn jako najsłodsza oblubienicę, Bóg Duch Święty jako najmilszą przyjaciółkę. Bóg Ojciec oczekuje cię by ustanowić cię dziedziczką wszystkich dóbr; Bóg Syn by ofiarować cię Bogu Ojcu jako owoc swojego narodzenia i cenę swojej krwi; Bóg Duch Święty, by uczynić cię uczestniczką swej wiecznej dobroci i rozkoszy. Oczekuje cię owa błogosławiona rodzina Króla niebieskiego, złożona z wszystkich duchów niebieskich, żeby cię przyjąć do swego grona. Św. Hieronim.

Ci, którzy za życia posiedli doskonałą miłość trwają pośród świętych, a objawią się, kiedy nadejdzie Królestwo Chrystusa. Św. Klemens I.

W Raju będziemy się cieszyć wszystkimi dobrami na wieczność. Św. Jan Bosko.

Życie polega na zamieszkaniu z Jezusem. Tam, gdzie jest Jezus tam jest Królestwo. Św. Ambroży.

Już teraz, chociaż w niewielkim stopniu, dotykamy i kosztujemy tego, co będziemy spożywać i pić z rozkoszą. Św. Augustyn.

Życie wieczne polega na radosnej wspólnocie świętych. Będzie to wspólnota dająca niezrównane szczęście, bo każdy będzie posiadał wszystkie te dobra, które są udziałem wszystkich innych świętych. Każdy będzie się radował szczęściem drugiego jak swoim własnym, bo każdy będzie miłował drugiego jak siebie samego. W ten sposób radość każdego stanie się tak wielka, jak wielka będzie radość wszystkich. Św. Tomasz z Akwinu.

Jakże to wielkie szczęście w królestwie niebieskim nie obawiać się więcej śmierci, jakże doskonałe i nieustanne szczęście, żyć na wieki. Oto tam chwalebny orszak Apostołów, uszczęśliwiony chór proroków, tam niezliczona rzesza męczenników ukoronowana chwałą z powodu zwycięstwa w walce i cierpieniu. Tam zwycięskie dziewice, które pokonały pożądanie ciała mocą wstrzemięźliwości; tam obdarowani jałmużnicy, którzy spełnili czyny sprawiedliwości, bo udzielali potrzebującym pożywienia i innego wsparcia. Oni to, zachowując przykazania Pana, przenieśli swe ziemskie dziedzictwo do niebiańskich skarbców. Spieszmy ku nim, z wszelką gorliwością. Św. Cyprian.

Gdyby wszyscy chrześcijanie żyli zgodnie ze swym powołaniem, świat przemieniłby się w raj. Św. Ojciec Pio.

Niektórzy jadą do raju pociągiem, inni karetą, a jeszcze inni idą na piechotę. Jednak ci ostatni mają większą zasługę od innych i najwyższe miejsce chwały w Raju. Św. Ojciec Pio.

Niech myśl o raju będzie gwiazdą twojego życia, w dzieciństwie i młodości, w  wieku dojrzałym i starości, w radości i bólu, w pracy i odpoczynku. Na ziemi jesteśmy tylko na próbę. Nasz dom jest w niebie. Św. Bernard.

Tylko w raju znajduje się pocieszenie oraz spokój w swoim doskonałym istnieniu. Dopóki jednak żyjemy tu na ziemi, dobro jest zawsze wymieszane ze złem. Św. Franciszek Salezy.

Całe dobro, które inni zrobią z naszego powodu, powiększy splendor naszej chwały w raju. Św. Jan Bosko.

Na ziemi, im ktoś więcej wierzy, tym więcej kocha. W raju, tym więcej kocha, im lepiej zna. Św. Albert Wielki.

Ten, kto z przyzwyczajenia myśli o raju, jest zawsze radosny. To tam musimy kierować nasze źrenice, gdzie światło nigdy nie gaśnie. Bł. Jan XXIII.

W trudach i cierpieniach nigdy nie zapominaj, że mamy wielką nagrodę w raju. Św. Jan Bosko.

W raju, tam odpoczniemy, zrozumieliście? Tam skończą się nasze trudy, tam otrzymamy nagrodę za nasze czyny, nasze cierpienia, jeżeli znosiliśmy je z pokorą. Bł. Jan XXIII.

Wszystko naprawia kawałek raju. Św. Jan Bosko.

Nasza miłość będzie miarą chwały, którą otrzymamy w niebie. Św. Jan Maria Vanney.

Dobry Bóg zapłaci rajem temu, kto życie oddał za dusze, tak samo jak temu, kto pomaga misjonarzom. Św. Jan Bosko.

Jezus przychodzi do naszego umysłu przez wiarę, do naszego serca przez miłość, do naszej duszy przez swoją łaskę, do naszych uczynków przez cnoty, które w nas wlewa, czyniąc je godnym raju. Św. Albert Wielki.

Nie czas na spanie, ponieważ raj nie jest dla leniuchów. Św. Filip Nereusz.

Musimy często myśleć o raju, aby pragnąc go coraz goręcej, ponieważ jego wspomnienie zapala w nas pragnienie osiągnięcia go. Św. Albert wielki.

Raj na ziemi jest mądrym zastosowanych rzeczy dobrych i pięknych, które Opatrzność rozproszyła po świecie, które do niego nie należą na własność, są użyteczne dla wszystkich. Bł. Jan XXIII.

Bóg jest tak dobry, pomimo przeszkód, które mu czynimy, że niesie nas do raju prawie wbrew nam. Jest jak matka, która niesie swoje dziecko, przechodząc nad przepaścią, całkowicie zajęta ominięciem niebezpieczeństwa, podczas gdy jej dziecko nie przestaje ją drapać i kopać. Św. Jan Maria Vanney.

Niektórzy jadą do raju pociągiem, inni karetą, jeszcze inni idą  na piechotę. Jednak ci ostatni mają większą zasługę od innych i najwyższe miejsce chwały w raju. Św. Ojciec Pio.

Na uczcie wiekuistej złoczyńcy nie zasiądą ostatecznie przy stole obok ofiar, tak jakby nie było między nimi żadnej różnicy. Teraz już nie liczy się, kim były kiedyś w historii, ale tylko to, czym są w prawdzie. Teraz [sędzia] ma przed sobą być może duszę króla czy panującego, i nie widzi w niej nic zdrowego. Widzi ją wychłostaną, pełną blizn pochodzących z popełnionych krzywd i niesprawiedliwości i wszystko jest wypaczone, pełne kłamstwa i pychy, a nic nie jest proste, gdyż wzrastała bez prawdy. I widzi jak wiele jest w duszy nadużycia, ekspansywności, arogancji i nieroztropności w postępowaniu, nieumiarkowania i niegodziwości. Widząc to posyła ją natychmiast do więzienia, gdzie otrzyma zasłużoną karę. Czasem jednak widzi przed sobą inną duszę, taką, która prowadziła życie pobożne i szczere, cieszy się nią i oczywiście posyła ją na wyspę błogosławionych. Benedykt XVI.

Nikt z nas nie wejdzie do raju, jeżeli nie będzie umiał znaleźć tam kogoś, do kogo będzie mógł powiedzieć: ja również ci pomogłem, abyś przyszedł do nieba. Sheen.

Człowiek szuka raju, nawet jeżeli jest w rozpaczy. Ale wtedy jest to raj ziemski. Ból nie jest naszym ostatecznym celem. Ból prowadzi nas za rękę do progów niebieskiego życia. L. Bloy.

Jeżeli choć przez chwile zastanawialiśmy się nad tym, że tam jest raj, nie przyoblekalibyśmy tak często naszego oblicza w smutek i nie ciągnęlibyśmy, jak posunięci w latach starcy, w znoju chwili tego życia. C. Lubich.

http://127.0.0.1/joomla/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

http://jerzygolczyk.cba.pl/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

Religia

Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je. Łk 8,21.
Głęboka skłonność człowieka do religii świadczy, że człowiek jest stworzony przez Boga i do niego nieodwołalnie zdąża. Bł. Jan XXIII.

Człowiek odłączony od Boga staje się straszny dla siebie i dla drugich. Współżycie między ludźmi wymaga, by człowiek miał świadomy i właściwy stosunek do Boga, źródła wszelkiej prawdy, sprawiedliwości i miłości. Bł. Jan XXIII.

Religia jest jedynym solidnym pocieszeniem pośród biedy i umęczenia tego życia. Tylko ona sama zapewnia nam szczęście w czasie obecnym i w wieczności. Św. Jan Bosko.

Niedorzecznością jest wyznawać Jezusa Chrystusa i zachowywać przepisy judaizmu. Nie chrześcijaństwo uwierzyło w judaizm, ale judaizm uwierzył w chrześcijaństwo. Ono jednoczy wszystkich, którzy wierzą w Boga. Św. Ignacy Antiocheński.

Religia była i w każdym czasie będzie nauczycielką ludzi; zawiera tak doskonałe prawo, że może się dostosować do wszystkich wydarzeń i do każdej odmiennej duszy wszystkich ludzi. Św. Jan Bosko.

Nasza święta religia prowadzi wszystkich ludzi do najwyższego szczęścia niebiańskiego, a jednocześnie jest społeczna, materialnie użyteczna, nie ma biedaka o którym by nie myślała. Pomaga nieszczęśliwemu, pociesza strapionego, oświeca go w jego nieszczęściach. Św. Jan Bosko.

Prawdziwa religia nie polega na słowach, trzeba przejść do czynów. Św. Jan Bosko.

Kochajcie, szanujcie i praktykujcie naszą religię. Religie, w której was wychowałem i zachowałem od zła tego świata. Religię, która was pociesza w cierpieniach życia i w smutkach śmierci. Ona nam otwiera drzwi szczęścia bez granic. Św. Jan Bosko.

Chrześcijanin, który nie chce uznać przykazania miłość albo świadomie nie praktykuje go w życiu, przestaje być chrześcijaninem. Chrześcijaństwo to religia miłości. Św. Rupert z Mayer.

W sprawach religijnych nikt nie powinien być przymuszany do działania wbrew swojemu sumieniu, ani nie powinno się przeszkadzać mu w działaniu według jego sumienie, prywatnym i publicznym, indywidualnym lub w łączności z innymi, byle w godziwym zakresie. Sobór Watykański II.

Kościół katolicki nie odrzuca niczego, co w religiach jest prawdziwe i święte. Sobór Watykański II.

Ludzie oczekują od różnych religii odpowiedzi na głębokie tajemnice ludzkiej egzystencji. Sobór Watykański II.

Społeczna natura człowieka wymaga, aby wewnętrzne akty religijne wyrażał on na zewnątrz, kontaktował się z innymi w sprawach religijnych i wyznawał swoją religię we wspólnocie. Sobór Watykański II.

Władza państwowa, której właściwym celem jest dbanie o wspólne dobro doczesne, powinna uznawać i wspierać życie religijne obywateli, ale przekracza swoje kompetencje, jeśli rości sobie prawo do kierowania aktami religijnymi lub ich zabrania. Sobór Watykański II.

Wolność religijna w społeczeństwie w pełni współbrzmi z wolnością aktu wiary chrześcijańskiej. Sobór Watykański II.

Osoba ludzka ma prawo do wolności religijne. Prawo do wolności religijnej jest w istocie zakorzenione w godności osoby ludzkiej, którą poznajemy przez objawione Słowo Boże i przez rozum ludzki. To prawo osoby ludzkiej do wolności religijnej należy tak uwzględniać w prawnym porządku społecznym, by stało się ono prawem państwowym. Sobór Watykański II.

Prawo do wolności religijnej zasadza się nie na subiektywnej dyspozycji osoby, lecz na samej jej naturze. Sobór Watykański II.

Postępuje się przeciw woli Boga i przeciw świętym prawom osoby i rodziny narodów, gdy w jakikolwiek sposób stosuje się siłę w celu zniszczenia lub ograniczenia religii czy to w całym świecie, czy to w jakimś regionie, czy też w określonej zbiorowości. Sobór Watykański II.

Jedynie prawdziwa religia istnieje w Kościele katolickim, któremu Pan Jezus powierzył zadanie, aby niósł ją do wszystkich ludzi. Sobór Watykański II.

Kościół spogląda z szacunkiem również na muzułmanów, czcicieli jedynego Boga, żyjącego i samoistnego, miłosiernego i wszechmocnego, Stworzyciela nieba i ziemi, który przemówił do ludzi. Starają się również poddawać z całej duszy Jego ukrytym postanowieniom, tak jak poddał się Bogu Abraham, do którego islamska wiara chętnie się odwołuje. Nawet jeżeli w ciągu wieków powstawały między chrześcijanami a muzułmanami liczne spory i uczucia wrogości, święty Sobór zachęca wszystkich, aby zapominając o tym, co było, czynili szczere wysiłki zmierzające do wzajemnego zrozumienia i dla dobra wszystkich ludzi dbali wspólnie o sprawiedliwość społeczną, dobro moralne, a także o pokój i wolność oraz je wspierali. Sobór Watykański II.

Prawo do wolności religijnej nie oznacza moralnej zgody na przylgnięcie do błędu ani rzekomego prawa do błędu. Leon XIII.

Jak należy uznać, że społeczność ziemska, słusznie poświęcając się troskom doczesnym, rządzi się właściwymi sobie zasadami, tak jednocześnie słusznie odrzuca się tę nieszczęsną doktrynę, która usiłuje zbudować społeczeństwo, nie licząc się wcale z religią, a wolność religijną obywateli zwalcza i niszczy. Leon XIII.

Religia jest jak płonąca lampa w ciemnym pokoju naszych doświadczeń. Paweł VI.

http://127.0.0.1/joomla/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

http://jerzygolczyk.cba.pl/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

Rodzice

Kto czci ojca, zyskuje odpuszczenie grzechów, a kto matkę szanuje, ten jakby skarby gromadzi. Księga Syracha.


Ten, kto traci szacunek do matki i ojca, ściąga na siebie przekleństwo Boga. Św. Jan Bosko.

Czcią Ojców jest świętość synów, a czcią Panów szacunek sług. Didache.

Według naturalnego porządku kobieta wraz z mężczyzną dają życie dziecku. Św. Ambroży.

Ani Ewa nie okazała się słabsza, ani Adam silniejszy. Św. Grzegorz z Nazjanzu.

Jesteśmy, aby tak powiedzieć, sami sobie rodzicami, kiedy dzięki umiłowaniu dobra i z udziałem wolnej woli samych siebie kształtujemy, rodzimy i wydajemy na świat. Czynimy tak wtedy, kiedy przyjmujemy Boga i stajemy się dziećmi Boga, dziećmi cnoty, dziećmi Najwyższego. Św. Grzegorz z Nyssy.

Rodzice powinni starać się, aby rodzina była małym Kościołem, w którym to czci się Boga, myśli się o świętości, a poprzez dzieci daje się społeczeństwu nowych świętych. Św. Augustyn.

Ojciec, głowa rodziny, niechaj będzie wśród swoich przedstawicielem Boga, i niech przewodniczy im nie tylko władzą, ale również przykładem życia. Bł. Jan XXIII.

W spełnianiu obowiązku, jakim jest przekazywanie życia i wychowanie, obowiązku, który trzeba uważać za główną ich misję, są współpracownikami Boga Stwórcy i jakby jej wyrazicielami. Przeto mają wypełniać zadanie swoje w poczuciu ludzkiej i chrześcijańskiej odpowiedzialności. Sobór Watykański II.

Małżonkowie i rodzice chrześcijańscy powinni, idąc własną drogą, przez całe życie podtrzymywać się wzajemnie w łasce z pomocą wiernej miłości, a przyjmowanemu z miłością od Boga potomstwu wpajać chrześcijańskie zasady i ewangeliczne cnoty. Sobór Watykański II.

Do rodziców należy stworzenie takiej atmosfery rodzinnej, przepojonej miłością i szacunkiem dla Boga i ludzi, która sprzyjałaby spójnemu osobowemu i społecznemu wychowaniu dzieci. Dlatego rodzina jest pierwszą szkołą cnót społecznych potrzebnych każdemu społeczeństwu. Tam też zdobywają pierwsze doświadczenie zdrowej społeczności ludzkiej i Kościoła. Rodzina wprowadza je stopniowo do wspólnoty państwowej i do Ludu Bożego. Sobór Watykański II.

Zadaniem rodziców w rodzinie jest przygotowanie dzieci już od dzieciństwa do poznawania miłości Boga wobec wszystkich ludzi i stopniowe ich pouczanie, przykładem troski o potrzeby bliźniego tak materialne, jak i duchowe. Cała rodzina i jej wspólne życie winny być jakby pierwszą szkołą apostolstwa. Sobór Watykański II.

Ponieważ rodzice dali życie dzieciom, w największym stopniu zobowiązani są do wychowania potomstwa i dlatego należy ich uważać za pierwszych i najlepszych wychowawców. Pius XI.

Sam Stwórca sprawił, że małżonkowie we wspólnym, całkowitym oddaniu się fizycznym doznają przyjemności i szczęścia cielesnego i duchowego. Gdy więc małżonkowie szukają i używają tej przyjemności nie czynią nic złego, korzystają tylko z tego, czego udzielił im Stwórca. Pius XII.

Bóg jest miłością i w samym sobie przeżywa tajemnicę osobowej wspólnoty miłości. Stwarzając człowieka na swój obraz, Bóg wpisuje w człowieczeństwo mężczyzny i kobiety powołanie, a więc zdolność do miłości i wspólnoty oraz odpowiedzialności za siebie. Jan Paweł II.

Płciowość, przez którą mężczyzna i kobieta oddają się sobie wzajemnie we właściwych i wyłącznych aktach małżeńskich, nie jest bynajmniej zjawiskiem czysto biologicznym, lecz dotyczy samej wewnętrznej istoty osoby ludzkiej jako takiej. Urzeczywistnia się ona w sposób prawdziwie ludzki tylko wtedy, gdy stanowi integralną część miłości, którą mężczyzna i kobieta wiążą się z sobą aż do śmierci. Jan Paweł II.

Kościół, który opowiada się za życiem, naucza, że każdy akt małżeński powinien pozostać otwarty na przekazywanie życia ludzkiego. Jan Paweł II.

Bóg powierzył rodzicom poważny obowiązek pomagania dzieciom od najwcześniejszych lat w szukaniu prawdy i w życiu zgodnie z prawdą oraz w szukaniu dobra i szerzeniu go. Jan Paweł II.

Rodzice powinni rozmawiać z dziećmi o telewizji, ucząc ich kontrolowania ilości i jakości oglądanych programów oraz dostrzegania i oceny moralnych wartości, które stanowią ich podłoże. To rodzina jest środowiskiem stwarzającym najlepsze warunki do przekazywania wartości religijnych i kulturowych, które pomagają człowiekowi w ukształtowaniu własnej tożsamości. Jan Paweł II.

Rodzice, którzy systematycznie i na dużą skalę posługują się telewizją jako swego rodzaju elektroniczną niańką, wyrzekają się swojej roli najważniejszych wychowawców własnych dzieci. Takie uzależnienie się od telewizji może pozbawić członków rodziny okazji do wywierania wpływu na siebie nawzajem poprzez rozmowę, wykonywane razem czynności czy wspólną modlitwę. Jan Paweł II.

Dzieci potrzebują obecności i opieki obojga rodziców, którzy wykonują swoje zadania wychowawcze poprzez wpływ, jaki wywiera ich własne postępowanie. Jakość więzi istniejącej między małżonkami wpływa głęboko na psychikę dziecka i kształtuje relacje, które nawiązuje ono ze środowiskiem i w ciągu całego swojego życia. Jan Paweł II.

Rodzice kochając się, pozwalają swemu dziecku wzrastać w atmosferze pokoju, przenikniętej pozytywnymi elementami, które stanowią prawdziwe dziedzictwo rodziny. Jan Paweł II.

http://127.0.0.1/joomla/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

http://jerzygolczyk.cba.pl/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

Rodzina

Niech w murach domostwa tchnie ta miłość, którą płonęła Święta Rodzina z Nazaretu. Niechaj kwitną w niej wszystkie cnoty chrześcijańskie, niech panuje jedność serc i jaśnieje przykład uczciwego życia. Bł. Jan XXIII.
W domu zachowujcie się łagodnie, tak w stosunku do krewnych, jak i podwładnych. Często ci, którzy są aniołami na zewnątrz, w domu okazują się diabłami. Św. Franciszek Salezy.

Jeżeli w rodzinie nie ma jedności, zgody i pokoju, jak możemy mieć cywilizowane społeczeństwo? Bł. Jan XXIII.

Uważajcie wszyscy jednogłośnie Boga za Ojca, Kościół za matkę, a chrześcijan za braci w rodzinie ludu Bożego. Św. Augustyn.

Konieczne jest, aby rodzina broniła się, aby kobiety z odwagą i poczuciem obowiązku zajmowały swoje miejsce w tym dziele, i aby były niestrudzone w pilnowaniu, poprawianiu i w nauczaniu odróżniania dobra od zła. Bł. Jan XXIII.

W rodzinie istnieje najcudowniejsza i najściślejsza współpraca człowieka z Bogiem. Dwie osoby ludzkie, stworzone na obraz i podobieństwo Boże, są powołanie nie tylko do wielkiego zadania kontynuowania i przedłużania stwórczego dzieła, dając życie fizyczne nowemu stworzeniom, ale również do bardziej szlachetniejszej roli, która udoskonala pierwszą, to znaczy do cywilizowanego i chrześcijańskiego wychowania potomstwa. Bł. Jan XXIII.

Trzeba kochać się w rodzinie, dzielić miłość w domu, aby nauczyć oddawać się innym. Nauka dawania musi kosztować, musi boleć, żeby coś znaczyć. Miłość, która nie przysparza cierpień, nie jest prawdziwa. Zrezygnowanie z czegoś, co chcemy mieć…to jest miłość. Bł. Matka Teresa z Kalkuty.

Jeśli chcecie ofiarować dom bezdomnemu Chrystusowi, uczyńcie wasze domy miejscami obfitującymi w pokój, szczęście i miłość, przez waszą miłość do każdego członka waszej rodziny i do waszych bliźnich. Bł. Matka Teresa z Kalkuty.

Rodziny chrześcijańskie niech rozważą, jak wspaniałe spełniają zadanie, dając Kościołowi kapłanów. Niechaj radosnym nad wyraz i wdzięcznym sercem ofiarują swe dzieci Bogu na służbę. Bł. Jan XXIII.

Prawem i potrzebą człowieka jest oderwanie się co pewien czas od pracy nie tylko po to, by dać odpoczynek swym znużonym codziennym trudem siłom fizycznym, a zarazem odprężyć się psychicznie przy pomocy godziwej rozrywki, lecz, by zatroszczyć się o jedność swej rodziny. Wymaga ona, by wszyscy jej członkowie podtrzymywali wielką ze sobą zażyłość i pogodne współżycie. Bł. Jan XXIII.

Rodzinę, opartą na związku małżeńskim zawartym dobrowolnie, jednym i nierozerwalnym, należy uważać za pierwszy i naturalny związek społeczności ludzkiej. Bł. Jan XXIII.

W rodzinie, w tym niejako domowym Kościele, rodzice słowem i przykładem powinni być dla swoich dzieci pierwszymi zwiastunami wiary i pielęgnować właściwe każdemu z nich powołanie, ze szczególną zaś troskliwością powołanie duchowne. Sobór Watykański II.

Sama rodzina otrzymała od Boga posłannictwo stania się pierwszą i żywotną komórką społeczeństwa. Wypełni ona tę misję, jeżeli przez wzajemną miłość członków i wspólnie zanoszoną do Boga modlitwę okaże się jakby domowym sanktuarium Kościoła, jeżeli cała rodzina włączy się w liturgiczny kult Kościoła, jeśli okazywać będzie czynną gościnność, przyczyni się do sprawiedliwości i pełnienia innych dobrych uczynków w służbie wszystkich znajdujących się w potrzebie braci. Sobór Watykański II.

Wśród różnych dzieł apostolstwa rodzinnego wymienić należy: adoptowanie opuszczonych dzieci, gościnne przyjmowanie przybyszów, udzielenie pomocy w prowadzeniu szkół, wspieranie młodzieży radą i pomocą materialną, pomaganie narzeczonym w lepszym przygotowaniu się do małżeństwa, pomoc w prowadzeniu katechizacji, podtrzymywanie małżeństw i rodzin dotkniętych zagrożeniami materialnymi lub moralnymi, zapewnienie ludziom starym nie tylko tego, co konieczne, ale także należnego im udziału w postępie ekonomicznym. Sobór Watykański II.

Każdej rodzinie, jako że jest społecznością cieszącą się własnym i pierwotnym prawem, przysługuje prawo do swobodnego organizowania domowego życia religijnego pod kierunkiem rodziców. Sobór Watykański II.

Szczęście osoby i społeczności ludzkiej oraz chrześcijańskiej wiąże się ściśle z pomyślną sytuacją wspólnoty małżeńskiej i rodzinnej. Sobór Watykański II.

Pismo święte oraz tradycyjna praktyka Kościoła widzą w rodzinach wielodzietnych znak Bożego błogosławieństwa i wielkoduszności rodziców. Sobór Watykański II.

http://127.0.0.1/joomla/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

http://jerzygolczyk.cba.pl/components/com_jce/editor/tiny_mce/plugins/article/img/pagebreak.png);">

Różaniec

Pokażcie mi chrześcijan, którzy dobrze odmawiają różaniec, a zdobędę świat. Św. Pius X.

Różaniec, jako ćwiczenie chrześcijańskiej pobożności wśród wiernych obrządku łacińskiego, którzy stanowią najbardziej znaczną część rodziny katolickiej, zajmuje ważne miejsce u duchownych po Mszy świętej i po brewiarzu, u świeckich zaś po przyjmowaniu Sakramentów świętych. Jest on pobożną formą zjednoczenia z Bogiem, zawsze wysokiego wzniesienia duchowego. Bł. Jan XXIII.

Dla niektórych różaniec może się stać monotonnym odmawianiem po kolei trzech modlitw: Ojcze nasz, Zdrowaś Maryja i Chwała Ojcu, ujętych w tradycyjnym porządku. To, bez wątpienia, już jest coś. Ale, należy jednak powtórzyć, jest to tylko znak, albo raczej brzemienie zewnętrzne ufnej modlitwy, niż drgające wzniesienie ducha i rozmowa z Bogiem, spotkanym we wzniosłości i delikatności Jego tajemnic litościwej miłości dla całej rzeszy ludzkiej. Prawdziwa istota różańca, dobrze rozpamiętywanego, składa się z potrójnej części, dającej w ustnym wyrazie jedność i spoistość, odsłaniając w żywym następstwie wydarzeń, połączonych z życiem Jezusa i Maryi i zastosowaniem do różnych stanów dusz ludzi modlących się, oraz do dążeń Kościoła powszechnego. Bł. Jan XXIII.

Dla każdego dziesiątka Zdrowaś Maryja, oto, jeden obraz, a w każdym obrazie potrójny akcent, który ma być w tym samym czasie: Kontemplacja mistyczna, refleksja wewnętrzna i pobożna intencja. Kontemplacja mistyczna, rozpamiętywanie czyste, jasne, szybkie, każdej tajemnicy, tych prawd wiary, które nam mówią o posłannictwie odkupicielskim Jezusa. Gdy je rozważamy, znajdujemy się w wewnętrznej łączności myśli i uczucia z nauką i z życiem Jezusa, Syna Bożego i Syna Maryi, który żył na ziemi, by odkupić, by (nauczyć, by uświęcać - w milczeniu swego ukrytego życia, upływającego na modlitwie i pracy - w cierpieniach swej świętej Męki - w triumfie Zmartwychwstania, jak w chwale niebieskiej, gdzie siedzi po prawicy Ojca; zawsze mając na pamięci opiekę i ożywianie przez Ducha Świętego Kościoła, założonego przez Jezusa i kroczącego na swej drodze poprzez wieki. Refleksja wewnętrzna, czyli zastanowienie się, które z pełności tajemnic Chrystusa spływa w żywym świetle na duszę modlącego się. Każdy znajdzie w tajemnicach odpowiednią i dobrą naukę dla uświęcenia się w warunkach, w jakich żyje. Pobożna intencja to jest wskazanie osób, czy instytucji, lub konieczności w porządku osobistym i społecznym, co dla katolika czynnego i pobożnego wchodzi w zakres wykonywania miłości w stosunku do bliźnich, która rozszerza się w sercach dla żywego wyrażenia wspólnej przynależności do mistycznego ciała Chrystusa. Bł. Jan XXIII.

Różaniec staje się gorącą prośbą powszechną dusz i społeczności ludzi odkupionych, którzy z tylu miejsc ziemi spotykają się w jednej modlitwie: czy to w osobistych prośbach, zanoszonych dla uproszczenia łask w potrzebach indywidualnych, czy w niezliczonym i jednomyślnym chórze całego Kościoła w wielkich sprawach ludzkości. Bł. Jan XXIII.

Piękny jest różaniec w rękach niewinnego dziecka, i człowieka chorego, dziewicy Bogu poświęconej w ukryciu klasztornym, albo w wypełnianiu apostolstwa miłosierdzia, w ciągłej pokorze i poświęceniu: mężczyzny i niewiasty, ojca i matki w rodzinie, ożywionych wysokim poczuciem szlachetnej i chrześcijańskiej odpowiedzialności, w skromnych rodzinach katolickich o starej tradycji domowej, dusz pobożnych zebranych w milczeniu i oderwanych od życia światowego, którego się wyrzekły, a chociaż są zobowiązane do życia w świecie, to jak anachoreci przebywają wśród niepewności i pokus. To jest różaniec dusz pobożnych, które niosą żywą troskę o własną osobowość życia i o swe otoczenie. Bł. Jan XXIII.

Różaniec do Matki Bożej jest przyjęty dla podniesienia wielkiej modlitwy publicznej i powszechnej wobec potrzeb zwykłych i nadzwyczajnych Kościoła, oraz narodów i całego świata. Bł. Jan XXIII.

O błogosławiony różańcu Maryi! Ileż doznaje się słodyczy, gdy się widzi, jak cię wznoszą ręce niewinnych, ręce świętych kapłanów, dusz czystych, ludzi młodych i starszych, tych wszystkich, którzy oceniają wartość i skuteczność modlitwy; gdy cię biorą do rąk niezliczone rzesze jako symbol i jako sztandar, będący znakiem zwycięstwa pokoju w sercach, pokoju dla wszystkich ras ludzkich. Bł. Jan XXIII.

Święty różaniec jest potężną bronią. Używaj jej z ufnością, a zadziwią cię wyniki. Bł. J. M. Escriva.

Różaniec trzeba odmawiać dobrze, nie tylko samym ruchem warg, ale duszą otwartą na kontemplację najbardziej wyrazistych tajemnic z życia Jezusa i Maryi. Bł. Jan XXIII.

Różaniec łączy ręce: niewinne ręce dzieci, drżące ręce starych ludzi, silne ręce robotników: z różnych stron świata wznosi się niczym prawdziwa psalmodia, która w jakiś sposób może stanąć obok recytowanego przez mnichów Boskiego Oficjum. Bł. Jan XXIII.

Różaniec Maryi przyjmujemy do wznoszenia wielkiej modlitwy społecznej i powszechnej wobec codziennych, i nadzwyczajnych potrzeb Kościoła świętego, narodów i całego świata. Bł. Jan XXIII.

Odmawiać Różaniec oznacza uczyć się patrzeć na Jezusa oczyma Jego Matki, kochać Jezusa sercem Jego Matki. Jan Paweł II.

Różaniec pomaga być mocnymi w wierze, stałymi w miłości i radosnymi i wytrwałymi w nadziei. Jan Paweł II.

Różaniec, jeśli nie sprowadza się do mechanicznego powtarzania tradycyjnych formuł, jest medytacją biblijną, w której przebiegamy myślą wydarzenia z życia Jezusa razem z Najświętszą Dziewicą i tak jak Ona zachowujemy je w sercu. W wielu wspólnotach chrześcijańskich istnieje w maju piękny zwyczaj, jakim jest odmawianie w sposób bardziej uroczysty różańca w rodzinie i w parafii. Niech ten dobry zwyczaj nie ustaje z końcem maja; przeciwnie, podtrzymujmy go z jeszcze większą gorliwością, aby dzięki szkole Maryi światło wiary coraz bardziej jaśniało w sercach chrześcijan i w ich domach. Benedykt XVI.

Różaniec jest najpotężniejszą bronią, jaką możemy się bronić na polu walki. S. Łucja z Fatimy.

Modlitwa różańcowa zrewolucjonizuje cały świat; wprowadzi rewolucje dobrobytu i pokoju. Proponuję medytację tajemnic nowego punktu widzenia; różaniec świata misyjnego. Każda z pięć dziesiątek różańca jest innego koloru i przedstawia pięć Kontynentów w misyjnej wizji. Fulton Sheen.

Ten sznur, który najpierw uważałem za orzechy nawleczone niczym tespik, który odmawiają muzułmanie, aby mieć zajęte palce, stał się dla mnie świętym różańcem, którego nie odmawiałem we wszystkie dni, ale do którego się uciekam, kiedy potrzebuję rady i pocieszenia. Pitigrilli.

Różaniec ponagla nasze palce, usta i serca do szerokiej symfonii modlitwy i z tego powodu jest największą modlitwą, którą kiedykolwiek użył człowiek. Futlon Sheen.